De brieven van mijn tante

Neem niets persoonlijk – Een van de 4 inzichten van Don Miquel Ruiz

Bemiddelingspogingen

Ik keek weleens naar het Familie-diner. En daar zag ik hoe mediator Bert geheel onpartijdig naar boze en uit elkaar gevallen families ging. Hij liet ze na het overbrengen van de uitnodiging voor een diner altijd de keuze om wel of niet te komen. Familieleden, die zo boos waren om iets, wat ze vaak zelf niet eens meer wisten. Maar wel wisten dat ze hun broer of zus niet meer hoefden te zien. Ze waren er klaar mee. Maar ben je er ooit klaar mee?

Mijn vader was er zeker van dat hij zijn familie nooit meer hoefde te zien. Hij heeft zich met hand en tand tegen elke suggestie van verzoening verzet. Ik weet niet alles, dus dit is geen volledig verhaal.

Na de breuk met zijn familie hebben wij mijn vader weleens op andere gedachten proberen te brengen. Omdat we zagen hoe het aan hem vrat. Hoe ongelukkig en boos hij werd door vast te houden aan het onrecht dat hij meende dat hem was aangedaan. En hoe langer het duurde hoe erger dat leek te worden. Na de serieuze pogingen maakten we grapjes over het programma met het bloemetje, “Het spijt me” dat toen weleens op tv was. We zagen wel in dat dat niet de manier was, want met een “sorry”of “het spijt me” was het echt nog niet over.

Een broer van mijn vader heeft zich wel kwetsbaar durven opstellen door naar de bruiloft van mijn broer te komen en contact te zoeken. Mijn vader weigerde bruusk de hand en liep weg, zonder iets te zeggen.  Wilde er later ook niet meer over praten.

Ik heb zelf nog een poging gewaagd om hem anders naar de situatie te laten kijken. We waren bij een van mijn zussen aan het verven. Het gesprek kwam er toen op dat hij zelf het bedrijf wilde overdragen aan twee van zijn kinderen en welke haken en ogen daaraan zaten. Nadat we het daar een tijdje over gehad hadden, zei ik dat hij, nu hij zag hoe ingewikkeld dat was, misschien wat meer begrip voor zijn ouders kon hebben. Als blikken konden doden, had ik dit nu niet meer kunnen opschrijven.

Hij liep weg en we hoorden beneden de deur hard achter hem dicht vallen. Ik weet niet eens of hij nog terug gekomen is om mijn moeder op te halen. Een paar dagen later belde ik hem. Niet dat ik vond dat ik iets verkeerd had gedaan, maar om het niet in de lucht te laten hangen. Ik vroeg hem of hij nog boos was. “Nee”, zei hij toen, “maar ik wil het er ook nooit meer over hebben.” Later heeft hij het er nog weleens met een van mijn zussen over gehad. Maar tegen mij inderdaad nooit meer.

En nog later,  toen we hoorden dat één van zijn broers erg ziek was, vroeg ik hem of hij niet iets wilde doen, een kaart, een brief want anders was het misschien te laat en daar kon hij spijt van krijgen. “Nee”, beklemtoonde hij, “daar krijg ik geen spijt van. Misschien ga ik wel eerder dood.” Dus zat er niets anders op dan erin te berusten dat hij dit conflict meenam in zijn graf.

De brieven van mijn tante

Met één van zijn zussen heeft hij het kort voor zijn overlijden wel bijgelegd.  Kort na de begrafenis van mijn vader sprak ik met haar en vroeg hoe het toch zo mis heeft kunnen gaan. Iets in de trant van “je kent je broer toch”. Haar antwoord was toen “de structuur in het gezin was niet goed”. !@??? Daar moest ik het mee doen.

Vele jaren later vertelde ze me dat zij mijn vader wel brieven had geschreven. Daar kreeg ze dan razende, verwijtende en venijnige brieven op terug. De brieven heeft zij meerdere keren aan de kant gelegd, niet wetend wat ze daar mee aan moest. Maar zij kon door de boosheid heen lezen. Voorbij de kwetsende woorden. Voorbij het gevoel van persoonlijke boosheid en belediging. Zij begon zich steeds meer af te vragen wat hij nu eigenlijk wilde zeggen. Daardoor vond zij juiste toon om in gesprek te komen. Die liefdevolle vasthoudendheid heeft uiteindelijk tussen hen tot een verzoening geleid.

Dat mag gezien de hele voorgeschiedenis echt wel een wonder heten.

Author: tineke visscher

Geef een reactie