Het bewijs voor zelfgenezing

Geen enkele lichamelijke ziekte staat los van de ziel – Socrates

De transformatie van een dokter
Ondanks of misschien wel dankzij een behoorlijke keelontsteking ben ik eindelijk begonnen in het boek “Meer brein, minder medicijn” van dr. Lissa Rankin.
Er zijn best veel artsen, die het reguliere pad hebben verlaten en op zoek zijn gegaan naar andere geneeswijzen. De meeste artsen zijn door hun collega’s niet erg serieus genomen, sommigen uit het vak gezet en totaal genegeerd. Een paar van die artsen komen binnenkort nog aan bod. Over Lissa Rankin kon ik zo gauw niets negatiefs vinden, maar er zijn ongetwijfeld artsen en wetenschappers die haar nieuw ontdekte methode voor zelfgenezing niets vinden. Na een twaalfjarige studie voor arts, gynaecoloog is ze totaal ongelukkig geworden in haar werk. Ondanks dat ze alle bijbehorende statussymbolen heeft, haar man huisman is en ze net een dochtertje heeft gekregen besluit ze toch te stoppen met haar werk. Ze kan niet langer 40 patiënten per dag zien, met de deurknop al in de hand staan als de patiënt in haar kamer nog aan het praten is. Dit is niet waarom ze arts is geworden en helemaal niet wie ze wil zijn. Nadat ze gestopt is, begint ze haar onderzoek. Naar die wonderlijke verhalen, die ze daarvoor heeft afgedaan als onzin, niet bewezen en zeker niet wetenschappelijk. Maar eigenlijk met de vraag wat er achter die zgn. wonderlijke genezingen zit. Hoe het kan dat mensen wel beter worden als er eigenlijk niets is wat dat heeft bewerkstelligd. Ze heeft in haar boek heel veel wetenschappelijk bewijs aangevoerd om haar punt te maken. Ze heeft ook verschillende TED talks gegeven. Als je tijd en zin hebt bekijk er dan eens een. De informatie uit het boek geef ik in het kort weer. Het past allemaal niet in één post. Zet je detective pet weer op en kijk of het voor jou logisch is en de moeite waard om hier verder mee te gaan.

Placebo- en nocebo effect
Net als elke arts is ze bekend met het placebo-effect. Ze bestudeert de best gedocumenteerde onderzoeken. Zo stuit ze op een in 1955 gepubliceerd artikel ‘The Powerful Placebo’. In dat artikel wordt gesteld “dat als je mensen medicijnen toediende, velen opknapten. Maar als je hun gewoon zout water of een ander inert ingrediënt gaf, ongeveer een derde ook genas, niet alleen in hun hoofd, maar ook lichamelijk en op een manier die in het lichaam aangetoond kon worden.”
Dus met andere woorden als jij gelooft dat je van een bepaalde behandeling beter wordt, dan heb je grote kans dat je dan beter wordt of je nu de echte behandeling krijgt of niet. En het tegengestelde is ook waar. Je kunt jezelf ook zieker denken dan je bent. Dat wordt het nocebo effect genoemd. Het schijnt veel voor te komen bij studenten medicijnen.

5 verklaringen voor het placebo effect

  • De verlichting van de symptomen wordt ervaren omdat de patiënt denkt dat dit zal gebeuren. Deze verklaring ligt het meest voor de hand.
  • Klassieke conditionering is de tweede verklaring. Als je gewend bent een echt medicijn te krijgen van iemand in een witte jas, ben je misschien geconditioneerd om je ook echt beter te voelen.
  • Emotionele steun. De patiënten die meedoen aan een klinische trial krijgen meer aandacht en steun en soms zelfs een helende aanraking door een autoriteit in een witte jas.
  • Mensen ondergaan ook nog andere behandelingen. Hoewel de onderzoekers proberen die mensen eruit te filteren is er nog steeds een percentage dat heimelijk andere behandelingen ondergaat.
  • Het symptoom is vanzelf opgelost. Zelfs als je patiënten in een donkere kamer zet, zonder enige behandeling of persoonlijke aandacht, dan zal nog een bepaald percentage beter worden.
  • Author: tineke visscher

    Geef een reactie