16 miljoen mensen op dat ene kleine stukje aarde

Fort-Europa

Als de angst regeert

Ik zie net als iedereen het nieuws en vooral gister het vluchtelingendebat in de Tweede Kamer.  Ik weet ook dat Nederland klein is en hier al veel mensen wonen. Toch staan hier heel veel gebouwen leeg. Worden in dorpen voorzieningen gesloten omdat er te weinig mensen willen wonen. Soms bieden dan nieuwkomers, zoals onlangs Poolse gezinnen, dan een uitkomst.

Ik hoop dat mensen zich in deze tijd van crisis van hun beste kant laten zien en niet alleen maar denken aan tekorten en dat hun bekende wereld misschien gaat veranderen. De angst voor een ander geloof en de daarbij behorende cultuur is groot. We zijn na al die jaren nog niet gewend aan medelanders van Turkse en Marokaanse komaf. Een enkeling uitgezonderd. Ik heb gemakkelijk praten. Want ik zie in mijn eigen wijk genoeg vrouwen met hoofddoek hun kinderen naar school brengen en ik heb Turkse en Marokkaanse mensen in mijn wijk, die daar probleemloos lijken te wonen. Net als bij elke bevolkingsgroep zitten daar leuke mensen en minder leuke bij. Ik probeer wel voorbij de hoofddoek te kijken. De ene keer lukt me dat beter dan de andere.

Voor welke groep ben jij bang?

Mensen uit andere culturen maken mij niet zo bezorgd. Maar toen zo’n twee jaar geleden de woningbouwvereniging besloot de 3 huizen naast mij te verhuren aan een stichting die daar ex-psychiatrische patiënten wilde opvangen, kwamen mijn buren ook in actie. Zij hebben een brief opgesteld en opgesomd welke bezwaren zij zagen tegen de nieuwkomers en alle betrokkenen laten tekenen. Ik ook. Ik zag ook mijn heerlijk rustige buurt veranderen door mensen met mogelijk onaangepast gedrag.

Ik zag dit bij mezelf en ging me toen afvragen waar ik zo bang voor was. Wat wist ik feitelijk van de nieuwe bewoners en hoe de stichting hiermee omging. Er was al zo’n project in de buurt en ze hadden ons uitgenodigd te komen kijken. Hoe erg zou het echt zijn. Natuurlijk waren er verhalen over de mensen, die naast dat andere project woonden en onmiddellijk waren vertrokken door de geluidsoverlast. Maar je kunt niet op geruchten afgaan. Bovendien verdienden die mensen geen begeleiding terug de maatschappij in? Ik heb er lang met mezelf over gediscussieerd. Totdat ik op het punt was dat ik kon accepteren dat deze mensen naast mij kwamen wonen en ik daar open voor zou staan. Toen was ik er klaar voor. En wat denk je dat er gebeurde? De stichting trok zich terug en de huizen werden aan “gewone” mensen verhuurd, een Hindoestaans echtpaar, een Nederlands stel en een gehandicapte Marokkaanse man. Tot nu toe geeft het geen problemen.

Wat is de moraal van dit verhaal? 

Datgene waar je bang voor bent, gaat gebeuren. Je kunt alleen iets veranderen als je volledig kunt accepteren dat er iets verandert en je open kunt stellen voor datgene wat komt. Vergeet niet: je trekt niet aan wat je graag wilt. Je trekt aan wat je bent.

De huidige vluchtelingencrisis gaat ons begrip te boven. We weten niet goed hoe we hier mee om moeten gaan. Laten we accepteren dat we onzeker zijn en niet bij voorbaat alle angst en weerstand uiten. Wat zou je zelf doen als je land niet meer veilig was? Gewoon rustig blijven zitten en afwachten hoe lang je nog kon leven? Of ook alles achterlaten en op zoek gaan naar een veilige plek? Of die nou sober is of niet. Ik heb ook geen pasklaar antwoord. Maar laten we wel de redelijkheid in de discussies de boventoon laten voeren.

Wat vind jij?

Author: tineke visscher

2 thoughts on “16 miljoen mensen op dat ene kleine stukje aarde

  1. De angst voor het onbekende, ex-psychiatrische patiënten of mensen uit andere culturen. Ik denk dat bij het vluchtelingendebat niet de angst voor het onbekende speelt, maar dat de protesten juist komen uit de hoek van de mensen die de andere culturen wel hebben meegemaakt in hun eigen wijk.

    1. Ja, het zou ook kunnen dat ze minder positieve ervaringen hebben gehad met mensen uit het Midden-Oosten. Ik weet het niet. Ik denk dat wij nog altijd meer overeenkomsten dan verschillen hebben. Maar misschien ben ik wel te optimistisch.

Geef een reactie