Metamorfose

Dat wij moeten vergaan
is een kostbaar wonder
omdat wij niet zonder
dat kunnen bestaan. – Leo Vroman

Innerlijke versus uiterlijke metamorfose
Vorig week zat ik met een vriendin te praten en dat ging nogal diep. De centrale vraag was waarom sommige mensen zolang in patronen blijven vastzitten, terwijl ze zien dat het niet voor hen werkt. Ik denk dat iedereen wel een verandering wil, maar gewoon niet goed weet wat er eigenlijk kan veranderen. Zo wist ik van bepaalde behandelmethoden meteen dat ze voor mij zouden werken en aan andere begon ik gewoon niet. We hebben allemaal zo’n ingebouwde veiligheidsfreak, die niet de totale controle uit handen wil geven. De methoden die ik gekozen heb, hebben voor mij heel veel gedaan. Maar sommige hardnekkige klachten zijn er niet mee over gegaan. Dan kun je de vraag stellen of er nog iets anders moet gebeuren? Of is het gewoon nog niet de tijd?

De laatste tijd zie ik veel programma’s, die gaan over veranderingen. Over veranderingen in uiterlijk, hoe het droomhuis wordt verbouwd, mensen die geholpen worden met een onverkoopbaar huis of hoe de trouwjurk van een moeder wordt veranderd in de droomjurk van de dochter. Allemaal goed voor de afleiding. Maar sommige programma’s gaan verder dan deze uiterlijke veranderingen. Zo zag ik “My 600 lbs life” over mensen die steeds een jaar worden gevolgd in hun worsteling met hun gewicht. Ik heb er met verbazing, verwondering en ook ontroering naar gekeken. Want hoe onbegrijpelijk het voor mij ook is om zo verslaafd te zijn aan fastfood, de worsteling is wel herkenbaar. Weten dat je iets anders moet doen en hoeveel moeite dat kost. Hoe graag je ook slank wilt zijn en je eigen leven wilt leiden, iets opgeven valt niet mee. In je hoofd kan het ook wel allebei, en dat eten en afvallen. Maar het lichaam zegt iets anders.
Zo heb ik ook vaak gezegd dat het wel klaar is, want ik heb zus en zo al gedaan. Maar mijn lichaam zegt ook iets anders. Daarvoor is het nog niet klaar.

De laatste tijd raak ik er steeds meer van overtuigd dat ik oude conflicten en wrok moet loslaten. Ik dacht dat ik dat al gedaan had, maar dat is op het rationele niveau. Een beetje in de trant van: oké, dat is gebeurd, kan ik niets meer aan doen en we gaan verder. Dat is op zich geen verkeerde insteek. Maar als je het gevoel er niet bij betrekt dan blijft het daar toch vastzitten. Hoe krijg je daar dan beweging in? De eerste stap is het te herkennen en erkennen. Het is zo dat het nog niet is opgelost, dus er is nog iets wat ik niet onder ogen zie. Er is nog iets dat ik blokkeer. Stap 2 is daar dan met mildheid en geduld naar te kijken. Want het lichaam geeft niet alles in een keer prijs. Je hebt het zolang onderdrukt en uit je bewustzijn verbannen, dat het weer een tijd duurt voordat je je het herinnert. Daar zijn ook goede methodieken voor, maar die moet je soms ook herhalen. Verwacht ook niet dat het in een keer klaar is. Als het wel zo is, dan is het mooi. Maar zelfs de mensen die dat hebben ervaren, hebben ervoor meestal een hele weg afgelegd.

Volgens mijn vriendin is er uiterlijk aan mij niet zo veel te zien. Zij ziet nog steeds min of meer dezelfde persoon. Toch kan ik voelen dat er al heel veel is veranderd. Net als bij de rups is de worsteling vooral een innerlijke worsteling en kun je pas iets zien als de persoon zijn vleugels kan spreiden en gaat vliegen.

Welke verandering wil jij graag bij jezelf zien?

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.