Het lichaam als tegenstander?

Ik heb tegen mijn lichaam gevochten en verloren – Richard Krajicek persconferentie bij het beëindigen van zijn tennisprof.carrière

Verloren van het lichaam?
Dit bovenstaande citaat heeft me een tijd bezig gehouden. Ik zag het op tv medio 2003 en ik had op dat moment nog nergens last van. Maar het stelde me wel voor een puzzel. Vechten tegen je eigen lichaam? Ik probeerde me te verplaatsen in een topsporter. Iemand die elke prijs wil winnen, die hij mogelijk acht. En daarvoor zijn lichaam iedere dag door hard werken tot het uiterste dwingt. En er ook op wil vertrouwen dat hij superfit en krachtig is. En dan na heel veel blessures en telkens weer revalideren toch tot de conclusie moet komen dat het lichaam het niet meer aankan. Menig sporter gebruikt alles wat mogelijk is, al dan niet verboden middelen, om te voorkomen dat dat gebeurt. Dat is ook logisch want de prestaties die zij willen halen, daar zijn de meeste lichamen niet op gebouwd. En hoewel de meesten van ons dat niveau niet gaan bereiken, hebben wij zo onze eigen doelen en plannen in het hoofd. En ook wij zijn vaak slavendrijvers voor het lichaam. Het moeilijkst is te accepteren dat je leven soms een wending maakt, die jij niet hebt bedacht. Als dat betekent dat je iets wat je graag doet en waar je goed in bent moet opgeven. De meeste kortdurende klachten zijn gemakkelijk op te lossen met een pijnstiller. Dan kunnen we tenminste gewoon doorgaan met wat we van plan waren. Als ineens die oplossingen niet meer werken en we een langdurige klacht niet meer zo gemakkelijk kunnen uitschakelen, dan voelt het alsof het lichaam ons in de steek laat. Of dat ons lichaam ons tegenwerkt. Welk resultaat denk je dat jou is ontnomen?

De relatie met het lichaam

Regel 1: Je krijgt een lichaam. Je kunt ervan houden of er een hekel aan hebben, maar het zal van jou zijn zolang je leven op aarde duurt – Cherie Carter-Scott

Je relatie met jouw lichaam
Het lichaam en jouw relatie ermee zijn belangrijke aanwijzingen, niet alleen bij ziekte. Laten we eerst kijken hoe de relatie was voordat je klachten kreeg. Hoe dacht je over je lichaam. In het algemeen is ons lichaam een grote bron van kritiek. Het wil niet doen of worden wat wij ervan verwachten. Het is te dun/dik/groot/klein, de verhoudingen kloppen niet. Er zit vet op een plaats waar het niet hoort en te weinig waar het wel hoort etc. Dus wees eerlijk hoe dacht en denk jij over je lichaam? Schrijf al je oordelen over je lichaam, wat oké is en wat niet gewoon eens op. Daarna gaan we echt op onderzoek uit.

Neutrale scan van het lichaam
We gaan een neutrale scan maken. Niet alleen waar je last van hebt, maar alles. En zo neutraal mogelijk. Heel zorgvuldig en minutieus ga je de scan maken van het puntje van je tenen tot aan je kruin. Hoe voelen je spieren? Zijn ze ontspannen of voel je op een bepaalde plek spanning? Hoe voelt je hartslag? Rustig en regelmatig? Of gehaast of onregelmatig? Voel je je ademhaling? En waar in je lichaam? Beweegt bij elke ademhaling je buik? Je ribbenkast of je borstkast? En zo ga je verder kennismaken met je lichaam. Hoe voelt het aan en is er een plek waar je bijzondere aandacht nodig is? Doet iets pijn? Of voel je je voeten niet goed? Of voelen je voeten en handen koud aan of juist heel warm? Hoe voelt je huid aan? Droog en geïrriteerd? Of zacht en soepel? Of van alles wat? Kortom je leert je hele lichaam kennen en je hebt er nu geen oordeel over. Hoe voelt het om het zo te bekijken?

Gezondheid is meer dan de afwezigheid van symptomen

Gezondheid speelt zich af op verschillende niveaus, fysiek, mentaal, psychisch, emotioneel, relationeel en spiritueel – dr. Phil

Gezondheid is meer dan de afwezigheid van symptomen
In de vorige post schreef ik dat gezondheid veel meer is dan het afwezig zijn van symptomen. Daarmee bedoel ik dat je op alle gebieden in je leven gezond kunt zijn. Je voelt je energiek, gelukkig, kunt genieten. Wie heeft dat? Veel gehoorde klachten van gezonde mensen zijn vermoeidheid, rugpijn of regelmatig verkouden of grieperig. Maar zij vallen wel onder de categorie “gezond”.

Fysiek symptoom is een waarschuwingslampje
Volgens dr. Dalhke is een fysiek symptoom vergelijkbaar met een waarschuwingslampje in je auto. Het wil je aandacht ergens op vestigen. Als je niet naar het waarschuwingslampje omkijkt, kun je na verloop van tijd een groot probleem hebben. En als je met je auto naar de garage gaat en de monteur zegt: “oh, ja ik zie het al”. En dan zonder verder de motor of wat dan ook te bekijken de verbindingsdraden van het waarschuwingslampje doorknipt. “Zo daar heeft u geen last meer van”. Zou je dan gerust met je auto verder rijden? Of zou je toch een beetje bezorgd zijn wanneer je iets aan de auto zelf gaat merken? Het is misschien wat erg simpel voorgesteld, maar denk er eens over na. Zou het kunnen dat deze klachten niet zo maar zijn ontstaan maar te maken hebben met je totale persoon. Hoe je in het leven en je omgeving staat. Vaak denken we dat alles prima is, behalve dan die ziekte of klachten. In natuurkunde is het onmogelijk dat iets zomaar ontstaat. Elke actie heeft een evenredige reactie. Van alles wat ik heb bestudeerd en ervaren is het inderdaad onmogelijk een ziekte alleen op het niveau van het lichaam te behandelen en dan volledige genezing te verwachten. We kunnen het breder bekijken en als we bereid zijn alle aspecten in ons leven te onderzoeken, kunnen we tot verrassende ontdekkingen komen. Wil je ook weten hoe het bij jou zit?

Levensstijl en gezondheid

U wilt een mechanische oplossing voor een organisch probleem – M. Oz MD

Levensstijl en gezondheid
In verschillende uitzendingen bij Oprah vestigde dokter Oz, hartchirurg, de aandacht op levensstijl, voeding en gezondheidsproblemen. Zijn pleidooi was vaak: een ander dieet, meer beweging en het matigen van ongezonde gewoonten zoals drinken en roken. Volgens hem was aantoonbaar dat dit ernstige klachten kon voorkomen. Ik was hier zelf ook wel van overtuigd. Een schoonzus van me wees het hele verhaal van ziekte voorkomen of beter worden door gezonde voeding etc. van de hand door mij!?!. Want zei ze, jij hebt toch altijd gezond geleefd en je bent ook ziek geworden. En dan sta je even met je mond vol tanden. Ja, je weet nooit uit welke hoek jouw uitdagingen komen. En je weet ook vaak niet wat voor jouw gestel de beste voeding is. Er is geen sprake van dat je zelf schuldig bent aan je ziekte. Maar je kunt wel verantwoording nemen voor je gezondheid. Dat heb ik nog meer gedaan toen ik wist wat ik had. Ik wist intuïtief dat ik met de medicatie niet beter ging worden. En beter worden zou ik. Ook al zei iedereen dat het niet kon en ook al kon het niet, ik ging er alles aan doen om beter te worden. Nu weet ik dat het uiteindelijk niet aan mij is of ik beter wordt of niet. Maar ik wilde de mogelijkheid zo groot mogelijk maken.

Wegnemen van symptomen leidt tot gezondheid?
Gezondheid is niet hetzelfde als de afwezigheid van symptomen. (bron: ik denk R. Dahlke). Hierover de volgende keer meer. Van gezondheid weten artsen vreemd genoeg niet zo veel. Zij zijn gericht op de klachten en het wegnemen daarvan. De extreme kant van het behandelen en de technische mogelijkheden zag ik deze week in een IKON documentaire “Met de dood voor ogen”. Daar kreeg ik tranen van in de ogen. De onmogelijke keuze die patiënten of hun familieleden moeten nemen bij doodzieke mensen op de Intensive Care. Ik zag uitvergroot waar onze manier van denken toe leidt. In het algemeen denken wij dat ziekte en pijn geen zin hebben en er niet mogen zijn. Dat kunnen we wel denken, maar het is er. Wat als we die manier van denken eens grondig onderzoeken?

Medicijnen

Zonder die pillen had ik hier vandaag niet meer gezeten – Mike Boddé

Op zoek naar de juiste medicatie
In een uitzending van Pauw en Witteman vertelt Mike Boddé over zijn boek “Pil”. In het onderstaande filmpje kun je zijn interview zien.

Zijn boek is een met humor geschreven weergave van zijn zoektocht langs verschillende uiteenlopende therapieën voor de behandeling van zijn depressie. Voor hem eindigt de zoektocht als hij de juiste medicatie heeft gevonden. Hij denkt er niet over om het zonder die pillen te doen, want dan komt onmiddellijk de depressie terug. En dat is een heel logische en begrijpelijke keuze. Het is ook wat ons wordt geleerd. Je hebt iets, gaat naar de dokter. Die schrijft iets voor en klaar. Of als het nog niet klaar is, herhaalt het proces zich. Bovendien vraagt het van ons weinig inspanning. Gewoon op de voorgeschreven tijd een klein pilletje innemen en je kunt verder gaan met je leven. Dan zul je dus wel gek zijn om die medicijnen niet in te nemen. Of zoals iemand het tegen mij zei: “meid, als die pillen werken, dan neem je ze toch. Dan ga je toch niet moeilijk doen.”

Toch verder zoeken?
Dus waarom zou ik moeilijk doen? Ik ben ook niet dol op pijn en ik wilde heel graag kunnen doen wat ik altijd deed. Ik wilde niet beperkt worden door een onwillige knie of moeheid. Dus waarom mijn keuze om de zoektocht niet te laten eindigen bij de medicatie maar verder te willen? Intuitief wist ik dat ik zo niet beter ging worden. Het verhaal van Mike Boddé bevestigde dat de klacht niet over gaat door medicatie. Het symptoom is wel weg maar de oorsprong is niet weggenomen. En dat nam ik bij mezelf ook waar. Ondanks de medicatie voelde ik nog wel iets en mijn oorspronkelijke klachten in de gewrichten werden niet beter. Bij de huisarts vroeg ik een keer wat ik van de medicatie kon verwachten. Zijn antwoord was kort en helder “dat kun je maar beter niet weten”. En gek, maar waar, ik wilde het wel weten. Je kunt eenvoudig googelen op de medicijnnaam of het werkzame ingrediënt. Dan kun je een zelf tot een afgewogen oordeel komen. Maar mijn pleidooi gaat er niet om de medicijnen wel of niet te nemen. Het gaat erom dat je zelf in beweging komt om te zien wat jij kunt doen om beter te worden en het niet bij jarenlange symptoombestrijding laat.

De diagnose

roze en wit 002

Iedereen heeft recht op een goede diagnose – Vereniging tegen kwakzalverij.

De diagnose
Ik had zelf niet zo’n behoefte aan een diagnose, maar heb onder de druk van mijn omgeving toch toegegeven. Op een mooie dag in juni ging ik naar de afspraak die mijn huisarts met spoed voor me had gemaakt. Ik was er van overtuigd dat het voor niets was. Dus groot was de teleurstelling toen de reumatoloog binnen een paar seconden zei dat er geen twijfel mogelijk was. Dus met de juiste diagnose, een recept en informatieboekje over de ziekte stond ik 10 minuten later weer buiten. Er was op zich niets veranderd en toch voelde het heel anders. De zon was minder stralend en de toekomst was ineens een stuk somberder.

De medicijnen
Dat werd nog versterkt na een bezoek aan de apotheek. Ik heb wel drie keer gevraagd of de hoeveelheid medicijnen wel echt allemaal voor mij bestemd was. Van iemand die nog geen aspirine gebruikte, kreeg ik ineens een boodschappentas vol. Sommigen voor elke dag, 2x per dag, 1x per week of een paar keer per week. Dus pillen om de ziekte te bestrijden en pillen om te zorgen dat je organen die pillen aankunnen. En ik moet zeggen ik begrijp waarom ze sommige middelen in de categorie “verboden” hebben gezet. Als je een tijdje niet veel hebt gekund door moeheid etc. en je neemt een paar dagen prednison dan denk je dat je de wereld weer aan kunt. Dit is wat de wetenschappelijke manier ons oplevert. Met een paar pilletjes ben je weer opgekalefaterd en kun je je normale leven hervatten.

Klaar?
Voor veel mensen eindigt het verhaal ook hier. Hooguit kunnen ze dan nog iets zeggen over de controles en of het goed of minder goed gaat. Want helaas zit je de rest van je leven vast aan de pillen en soms wordt het effect minder. Zolang je daarmee tevreden bent is het prima. Maar ik ging me toch dingen afvragen. Voor mij ontbrak de logica. Eerst had ik klachten en was ik moe. En iets van buitenaf, een chemisch samengesteld pilletje kan dat stoppen. En ik weet wel dat er veel onderzoek naar is gedaan. Maar toch, waar is die moeheid gebleven? Gaf mijn lichaam het verkeerde signaal? Of voel ik het alleen niet meer? En is dat de winst, het niet meer voelen?

Everyone is entitled to a correct diagnosis

The diagnosis
I thought I didn’t need a diagnosis, but the people around me convinced me otherwise. So one beautiful day in June I went to an appointment in hospital that my general practitioner made for me. I was sure it was in vain. The greater the disappointment when the specialist told me within a few minutes that there was no doubt it was rheumatoid arthritis. 10 Minutes later I was outside again with the right diagnosis, a subscription for the medicine and an information leaflet about the disease.
Nothing had changed and yet it felt completely different. The sun didn’t shine as bright and my future was a lot darker.

The medicine
That feeling became even stronger after a visit to the pharmacy. I asked at least three times if all those medicine were for me. I didn’t use an aspirine before and now I had to go home with a groceries bag full of them. Some for each day, twice a day, once a week or a couple of times a week. Pills to fight the illness and pills to take care of my organs. I now understand why some of these medicine are labeled “forbidden”.The change you experience after a few days of taking predison is enormous. If you haven’t been able to do much because of an overwhelming fatigue, after a few days of predsison you can do anything. Nothing short of a miracle. So this is what modern medicine brings us. A few pills and you are ready to go on as if nothing happened.

Done?
The story could have ended right here. For most people it does. All I could have said was about check ups and progress. Because the pills are for the rest of your life and you still have ups and downs. As long as that is what you want, that’s fine. But I started to wonder. I didn’t see the logic. At first there was pain and I felt really tired. And then you take a few tiny pills and it stopped. So where did this tiredness go? Did my body give me a wrong signal? Or is it that it is still there, but I don’t feel it anymore. And is it better, not to feel anymore?