Heilige wetenschap

De wetenschap heeft van ons goden gemaakt nog voor we het verdienden mensen te zijn. – Jean Rostand

Wetenschap is logica
De twee woorden in deze titel lijken elkaar tegen te spreken. Want wetenschap is iets zuiver rationeels en bewijsbaar onder verschillende omstandigheden. Juist het nauwgezette, proefondervindelijke dat hoort bij wetenschap. Niets onverklaarbaar zou er dan over moeten blijven. Toch geloven heel veel mensen in de wetenschap. Wat ze tegenwoordig allemaal al niet kunnen en weten. In populaire programma’s worden de nieuwste wetenschappelijke feiten gemeld en soms halen ze tegenwoordig het journaal. Dat in een druppel bloed al kan worden aangetoond of iemand kanker heeft of dat de eerste buikwandtransplantatie gelukt is. Allemaal geweldige resultaten in de bestrijding van deze ziekten lijkt het. Want de wetenschap is nog niet zo ver dat ze ziektes kunnen voorkomen of in alle gevallen kunnen genezen.

Heilige wetenschap
Daarom deel ik hier ook een andere zienswijze. Nu geïnspireerd door de documentaire “the sacred sience”. Als je op deze link klikt kun je de film gratis zien. Je moet dan wel je naam en email adres achterlaten. Ik heb geen aandelen, maar heb de film gezien en was onder de indruk.
De film begint met de verklaring dat de makers zich inzetten voor de kennis die er onder sjamanen is van de planten en kruiden in de jungle. Veel wetenschappers zijn er ook van overtuigd dat daar de oplossing ligt voor de bestrijding van veel ziekten. Maar omdat het heel veel tijd en onderzoek kost voordat de medicijnen beschikbaar komen, filmen zij een experiment. Niet de medicijnen naar de westerse mens brengen, maar de westerse mens naar de jungle en hen daar behandelingen laten ondergaan.
Er komen 8 dappere vrijwilligers in aanmerking met heel verschillende ziektes. O.a. kanker, de ziekte van Crohn, diabetes en depressiviteit. De bedoeling is dat de mensen 30 dagen in een eigen hutje in de jungle blijven. Naast specifieke kruidenmengsels en aftreksels krijgen ze ook een aangepast dieet, ondergaan ze een ayahuasca reinigingsritueel. Niet iedereen heeft er baat bij. Soms verdwijnen de fysieke klachten snel en is er op andere niveaus nog meer heling nodig. Waarom de een wel geneest en de ander niet blijft in de film onduidelijk. Zij laten alleen zien wat er mogelijk is.
Ik weet niet of ik het zou volhouden met alle beestjes en geluiden van de jungle, maar de rest zou ik zo doen.

Wat vind jij?

Nog meer optimisme

When you wake up every day, you have two choices. You can either be positive or negative; an optimist or a pessimist. I choose to be an optimist. It’s all a matter of perspective. – Harvey Mackay (Elke ochtend als je wakker wordt heb je twee keuzes. Je kunt of positief of negatief zijn; een optimist of een pessimist. Ik kies ervoor een optimist te zijn. Het is allemaal een kwestie van perspectief.)

Het antwoord: ben je een pessimist of een optimist

Op de drie simpele vragen van de vorige keer is het antwoord dat optimisten op de eerste vraag a antwoorden en b op de twee volgende vragen. Pessimisten doen precies het omgekeerde. “Daarmee raken we meteen de kern van de zaak. Ze staan beide op hetzelfde feestje en reflecteren op dezelfde werkelijkheid. Hun interpretatie verschilt echter.”

Als ik deze test een paar jaar geleden had gedaan, was ik zonder meer een pessimist geweest. Altijd druk met serieuze zaken en niet goed in het ontspannen en genieten van het niets doen. Nu zou ik ze wel zo invullen dat de conclusie optimist is. Maar het is echt een kwestie van perpectief en dat kun je veranderen. Trouwens ook toen zag ik mezelf niet als pessimist.

Wat heb je eraan?
Wat alle geluksprofessoren zeggen is dat je kunt kiezen voor meer geluk. En dan denk je, ja, zij hebben gemakkelijk praten. Dat is het niet. Dat kan ik nu zelf beamen. Je hoeft niet eerst alle voorwaarden vervuld te krijgen om gelukkig te zijn. Je kunt ervoor kiezen, nu in jouw omstandigheden. Ik dacht ook lang dat ik eerst helemaal beter zou moeten zijn, weer meer geld verdienen etc en dan zou ik wel gelukkig zijn.
Maar dat is dus niet waar. Je hebt alleen nu. Als je nu niet gelukkig bent wanneer dan wel. En het mooie is als dan een schip met geld voorbij komt, of een wereldbaan ben je er nog steeds blij mee. Er is geen limiet aan geluk.
Misschien is het zelfs zo dat als je iets mankeert, je nog meer hebt aan optimisme. En dan niet de manier dat je doet alsof er niets aan de hand is en het vanzelf wel goed zal komen. Daar heeft dit optimisme niets mee te maken. Je weet wat er aan de hand is, accepteert dat volledig en je kiest ervoor om toch vrolijk op te staan en te doen wat er kan. Ik kan nog steeds niet goed lopen, al gaat het heel langzaam steeds iets beter. Dat ik het beschouwde als bijna onmogelijk heeft me niet geholpen. En bedenken dat ik het ga doen en wel zie hoever en hoe goed dat helpt wel. Ik kan het nog niet goed uitleggen, ik merk alleen dat er iets verschuift en dat er dan meer mogelijk is. En dat begint met hoe je erover denkt.

Eerste hulp bij emotionele ongelukken

Als je iets goeds ziet, geef dan een compliment. Als je iets fouts ziet, bied dan je hulp aan. – Nelson Mandela

Eerste hulp

Van kleins af aan leren we dat een kusje of een pleister wonderen doet als je bent gevallen. Niemand zou het in zijn hoofd halen om de wond te laten voor wat het is of erger te maken. Misschien wat jodium om ontstekingen tegen te gaan en dat kan in eerste instantie even pijnlijk zijn. Maar verder zijn we erop gericht om de wond te verzorgen en bij kinderen de tranen te drogen. Maar als het om emotionele verwondingen gaat zijn we niet zo begripvol. In de serie “Rondkomen in de Schilderswijk” (die ik niet echt gevolgd heb, maar wel stukjes van heb gezien), komt een jongetje in tranen bij zijn oma omdat hij gepest is. Oma’s advies is: “hetzelfde terug doen en als dat niet helpt slaan”.

Je bent afhankelijk hoe jouw ouders of opvoeders hebben geleerd zelf met deze onderwerpen om te gaan. En hier bestaat niet echt een standaard. Zo’n handig EHBO doosje met de juiste verzorgingsmiddelen. Onbehandeld laten van een emotionele wond is helemaal niet goed voor ons. We blijven nl. veel langer in een negatief gevoel hangen dan in een positief gevoel. Ik zag dit in twee verschillende  TED talks. Volgende keer voeg ik de links toe. Maar eerst noem ik twee praktijk voorbeelden uit die talks en ben heel benieuwd wat jij erop zou antwoorden.

Voorbeeld 1

De eerste is je krijgt te horen dat je een operatie moet ondergaan en dat er 60% kans is dat dat goed zal gaan. Met hoeveel vertrouwen zie je die operatie tegemoet?

Daarna wordt er de volledige informatie gegeven, nl. er is 40% kans dat het niet goed zal gaan. Verandert dit je antwoord op de vorige vraag? En verandert je mening of je deze operatie wel zult ondergaan?

Ik probeerde net twee antwoorden in te voeren en dat ging niet goed. Dus nu kun je alleen maar op de eerste vraag stemmen. Daarmee is mijn mini-onderzoekje dan niet representatief. Maar ik leg het de volgende keer uit.

Voorbeeld 2

Dan een voorbeeld van een andere orde. Een gescheiden vrouw gaat na lange tijd op een date. Zij heeft dat heel lang afgehouden omdat ze niet voldoende zelfvertrouwen had. Maar nu is het zover. In een sjieke club heeft ze afgesproken met een man, vooral omdat die heel erg geïnteresseerd in haar was. Na 10 minuten stapt de man op en zegt dat zij toch niet de vrouw is die hij zoekt. Dan belt de vrouw een vriendin en vertelt haar wat er gebeurt is. De vriendin zegt dan: “Ja, dat is ook wel logisch. Wat moet een succesvolle man met jou. Jij hebt niet zo veel te vertellen. Je bent ook te oud en te dik. Je moet de realiteit maar onder ogen zien.”.

Wat denk je? Helpt deze vriendin in deze situatie? Of maakt ze de afwijzing nog pijnlijker?

En wat denk je als ze niet een vriendin belt, maar dit haar eigen gedachten zijn?

 

 

Ontsnappen

Face the facts of being what you are, for that is what changes what you are.- Soren Kierkegaard (Zie de feiten over wat je bent onder ogen, want dat is wat verandert wat je bent).

De overige celblokken
Er zijn nog meer celblokken, maar hiervan zegt de titel je al genoeg.
Blok D, twijfel aan jezelf
Blok E, gebrek aan bewustzijn
Blok F, perfectionisme
Blok G, gebrek aan verbeeldingskracht
Blok H, denken dat het echt is.

Door de muur heen breken
En dan is het nu tijd om door de muur van je cel heen te breken. Tenminste als je er last van hebt en een idee hebt van hoe het anders zou kunnen zijn als je tegen alles wat je weerhoudt F**k it kunt zeggen.
Ik neem als voorbeeld de tekst hoe je door de muur van celblok B, Angst kunt ontsnappen. Want angst dat kent bijna iedereen.

“Onder alles waar je bang voor bent, alles waar ik bang voor ben, alles waar bijna elk mens op deze planeet bang voor is, ligt de simpele angst voor dood en verlies; die constante onderstroom in het bewustzijn die ons influistert dat dit niet voor eeuwig is. En dat het pijn doet. …
Ik wil niet gaan. Ik wil nooit gaan. Ik wil nooit afscheid moeten nemen van mijn gezin. Ik wil eeuwig blijven leven.

Dat is de waarheid. Ik wil voor altijd blijven leven. En alles wat me eraan herinnert dat ik niet eeuwig zal blijven leven, doet pijn. Er zijn zoveel dingen die mij en ons eraan herinneren dat niet eeuwig zal duren. ….

Alles moet weg. Alles verdwijnt. Dat is een feit. Maar dat betekent niet dat dat gemakkelijk te aanvaarden is.

Het is waar en het geldt ook voor jou. Uiteindelijk blijken de meeste angsten die je hebt te zijn gebaseerd op de angst voor verlies – ja op de angst voor je eigen dood en de dood van je geliefden. ….

Het lijkt me dat we dit probleem recht in de ogen moeten kijken. Het is goed om te zien waar je bang voor bent en te begrijpen wat de bron van die angst is. Het is goed om het onvermijdelijke en onafwendbare feit dat ‘Alles Weg Moet’ niet uit de weg te gaan. F**k it is in dit geval niet het F**k it zeggen tegen de angst. Dat zou betekenen dat we die onbewuste angst negeren en gewoon met ons leven doorgaan. Nee, zeg F**k it en kijk je angsten in de ogen. Ga de confrontatie aan met de grote angst die onder al je angsten ligt.”

Geen kleine opgave. Ben jij eraan toe om door de muur van je angst heen te breken?

10% hersencapaciteit is maar in gebruik?

You-Have-Brains-dr-deus
Je hebt een brein in je hoofd en voeten in je schoenen. Je kunt jezelf in elke richting sturen die je verkiest

Een nieuwe mythe, maar 10% van onze hersencapaciteit wordt gebruikt
De vorige keer vertelde ik over dr. Joe Dispenza, die zich afvroeg waarom wij niet meer onze vermogens om te leren en te veranderen gebruiken. We kunnen met onze hersenen veel meer dan waar we gebruik van maken. De hersenen zijn ongelooflijk flexibel en kunnen steeds weer nieuwe verbindingen maken. Door gewoontes maken we ook in ons brein steeds weer gebruik van dezelfde route. Dat hoeft helemaal niet. We hebben veel meer mogelijkheden. Deze keer laat ik daar Bruce Lipton over aan het woord. Ook van hem kun je heel veel vinden op het internet, zelfs de hele documentaire over de biologie van geloof. Dat lijkt me heel interessant, maar ik heb het nog niet gekeken. Komt binnenkort. Deze keer een kort stukje over de mythe dat we alleen maar 10% van ons brein gebruiken. Want het is echt een mythe. We hebben toegang tot 100% van ons brein. Maar dan moeten we wel leren om beide hersenhelften te gebruiken.

Waar komt de mythe vandaan?
Soms hoor je een uitspraak en die geloof je en dan wordt dit een feit. Zo is het met mij ook vergaan met deze uitspraak. Ergens heb ik dit gehoord of gelezen en voor waar aangenomen. Maar volgens dr. Bruce Lipton is dat helemaal niet waar. Uit onderzoek is gebleken dat wij in ons brein maar 10% neuronen hebben en 90% ondersteunende Glial cellen. Gedacht werd dat alleen de neuronen belangrijk waren voor de activiteit van de hersenen. Maar recent is gebleken dat ook de Glial cellen een belangrijke bijdrage leveren aan het maken van verbindingen. Dr. Lipton kan het zelf beter uitleggen. Maar de kern is dat wij 100% van ons brein ter beschikking hebben. Dan is er nog wel het obstakel dat de meeste mensen alleen de linker hersenhelft gebruiken. Dat is onze logische, analytische kant. De helft die denkt in delen en niet zo het geheel overziet. Hoe meer we gebruik maken van beide hersenhelften, hoe makkelijker we kunnen leren.
Maar we worden er ook rustiger van als we beide hersenhelften met elkaar laten samenwerken.

Hoe zorg je er dan voor dat je van beide hersenhelften gebruik maakt?
Het eenvoudigst is om je armen of benen te kruisen. Ja, echt. Als je gestresst ben, is het even kruisen van de armen een goede manier om rustiger te worden. En gek genoeg doen veel mensen dat al automatisch. Maar je kunt natuurlijk ook gericht gaan bewegen en dan veel kruislingse bewegingen toepassen. Ik zou er zelf nog meditatie en een creatieve activiteit aan toevoegen. Vooral om los te komen uit de veelheid van informatie en prikkels, die steeds een beroep doen op je linker hersenhelft. Maar neem eerst even 10 minuten de tijd om het filmpje te bekijken.

Dingen waar je niet aan herinnerd wilt worden

De omstandigheden, de goede en de slechte, moet men aanvaarden, wat niet belemmert dat men zijn leven eraan kan wijden de slechte te verbeteren. – Etty Hillesum

Herinneringen
De afgelopen week maakten twee mensen in mijn omgeving de opmerking dat ze eigenlijk niet met de herinneringen uit hun verleden wilden worden geconfronteerd. En daar ga ik dan een poosje over broeden. Voor mij is het nooit een vraag geweest of ik emotionele ballast wilde opruimen of niet. Ik was immers gericht op beter worden en ik wilde geen mogelijkheid onbenut laten. Ook al zag ik er niet meteen de noodzaak van in, ik ging het advies van mijn huisarts om een psycholoog te bezoeken niet uit de weg. En natuurlijk vroeg ik, ongeduldig als ik ben, de 2e of 3e keer of we al bijna klaar waren. Ik kan ook achteraf niet precies zeggen wat het me heeft opgeleverd, maar ik weet wel dat het geen verloren tijd is geweest.

Wat ik inmiddels heb geleerd:
– Het verleden is geweest. Je kunt het niet leuk hebben gevonden, iets hebben gemist, heel veel onrecht hebben meegemaakt, vanuit jouw perspectief iets rampzaligs beleefd of te maken hebben gehad met huiselijk geweld. Nu kan ik over dat laatste niets zeggen. Het lijkt me vreselijk moeilijk daar uit te komen, maar ik ken mensen bij wie dat is gelukt.

– Je hebt alles wat in je herinnering vreselijk was, al overleefd. Zo erg als het toen was, wordt het niet meer.

– Door er niet aan te willen denken, maak je duidelijk dat er nog een grote emotionele lading op die herinnering zit. Want als je er echt neutraal over zou kunnen denken, hoef je het niet uit de weg te gaan.

– De herinnering blokkeren kost heel veel energie. Dat kan alleen als je je adem inhoudt en ergens in je lichaam spieren verkrampt (zie ook de kracht van emoties).

– Als de effecten van tegenslag en trauma bij kinderen niet wordt behandeld dan levert het grote gezondheidsproblemen bij volwassenen. Kijk hiervoor nog een keer naar de TED talk van dr. Nadine Burke.

Wat kan je tegenhouden om deze herinneringen onder ogen te zien:
– een psycholoog heeft alleen kennis door studie, maar die heeft het zelf niet meegemaakt. Dat argument heb ik verschillende keren voorbij horen komen. Nou is dat natuurlijk gewoon een vooringenomen standpunt. Je weet niet of het zo is. Maar zelfs als het zo is, waarom zou je van die kennis geen gebruik maken? Waarom zou je er niets aan kunnen hebben?

– je denkt dat je het afgesloten hebt door er niet meer aan te denken. Maar iets wat je uit de weg probeert te gaan komt vaak op onverwachte momenten of manieren terug. Stel: je kunt niet leven met de herinneringen aan je tirannieke vader. Je wilt hem niet meer zien en niets meer te maken hebben met alle herinneringen aan hem. Dus je negeert alles aan hem uit je leven. Je hebt zelfs als hij overlijdt, niet de behoefte afscheid te nemen, want voor jou was hij al jaren dood. Maar al dit negeren heeft er niet voor gezorgd dat je iets verwerkt of afgesloten hebt. De herinnering en de bijbehorende emoties zijn nog net zo levend alsof je er zo weer mee te maken krijgt.

– je denkt dat je het niet zult overleven om terug te gaan naar die herinnering. Waarom zou je al die ellende weer oprakelen? Maar gek genoeg is dat de enige manier om het achter je te laten. Je kunt leren te accepteren dat het verleden was zoals het was. Dat was niet goed en je hoeft het ook helemaal niet goed te vinden. Maar het is gebeurd en je kunt het niet meer veranderen. Maar je kunt wel veranderen hoeveel invloed het nu nog op je heeft.

Is het zinvol om het verleden te herleven?
Nou ja, als je dit blog vaker leest ken je de paradox. Ja, want het is niet waar dat het verleden je nu nog iets kan aandoen. De waarheid is dat je het aankunt. Je hebt het al een keer beleefd, maar toen had je niet de mogelijkheden van nu. En als je er verdrietig of boos van wordt, daar zul je niet aan onderdoor gaan. Jezelf toestemming geven om die gevoelens weer te voelen, maakt dat je je uiteindelijk veel beter voelt. Want we kunnen niet selectief emoties blokkeren. We blokkeren naast verdriet en boosheid ook vreugde en liefde. Door alle emoties te voelen, leven we weer. Dus huil twee dagen, een week om wat niet had mogen gebeuren en je zult door je tranen heen weer lachen, ook als je geen Margrietje heet. ( Het liedje van Louis Neefs is natuurlijk wel heel oud, maar misschien vind je het nog op YouTube.)

Nog wat meer over een ongemakkelijke waarheid

 

De waarheid is nooit precies zoals je denkt dat hij zou zijn. – Johan Cruyff

 

Ongemakkelijke waarheid

Wat we meemaken heeft gevolgen voor ons welbevinden. Aangename ervaringen en goed kunnen omgaan met tegenslag heeft een positieve weerslag op ons. Als we niet leren omgaan met tegenslag en het negatieve vasthouden ervaren we daarvan ook negatieve gevolgen in ons fysieke lichaam of psyche. Deze ongemakkelijke waarheid belichtte dr. Nadine Burke in de vorige post. En ook merkte zij op dat er niet meteen heel veel mensen warm liepen voor haar boodschap. Het is een ongemakkelijke waarheid, die we liever niet onder ogen zien. Net als bij de boodschap van Al Gore een paar jaar geleden, gaan we de boodschap liever aanvechten, alternatieve verklaringen zoeken of negeren. Je kunt voor elk bewijs natuurlijk ook wel het tegenovergestelde vinden. Dus als je er nog niet aan toe bent, dan doe je er ook nu niets mee. Maar ik vind het wel tijd voor een herhaling en natuurlijk een stukje nieuw.

Herhaling

In het begin van dit blog schreef ik al over het boek “De zin van ziekte” van Ruediger Dahlke en Thorwald Detlefsen. Na het zien van de talk van dr. Burke moest ik weer aan dit boek denken. Ik weet dat de schrijvers het boek zelf al als ongemakkelijk maar noodzakelijk omschreven. Iets wat mensen liever niet zouden willen lezen. Maar wat zij toch te belangrijk vonden om niet op te schrijven. In het eerste deel van dat boek beschrijven zij de wetmatigheden van het leven, zodat je kunt begrijpen wat je ziekte veroorzaakt en wat je zelf kunt doen om daar verandering in aan te brengen. In het tweede deel van het boek beschrijven zij aandoeningen en hun achtergrond. Daarmee kun je je voordeel doen als je zelf niet weet wat de klacht je wil zeggen.

Het nieuwe

Het nieuws is dat dr. Dahlke nu een cursus geeft in het Engels en online, om jezelf of anderen op weg te helpen naar genezing. Ik las erover en dacht gelijk dat ga ik doen. Maar bij goed kijken, zag ik dat de prijs wat aan de hoge kant is voor mij op dit moment. Maar wie er wel zijn voordeel mee wil doen, klik hier (ik heb geen aandelen of andere belangen).

Voor wie wel meer van dr. Dahlke wil zien, zonder meteen een intensieve cursus te volgen is er ook veel informatie op youtube. Ik vond deze serie opnames (ik heb alleen de eerste ingevoegd), van vorig jaar op het congres Medicijn en bewustzijn. Als je even je best doet, is het met school-Duits goed te volgen. Het boek dat hij bespreekt “Buch der Widerstände” is nog niet in het Nederlands vertaald en Duits lezen vind ik nog iets te ingewikkeld. Wie weet komt het over een tijdje.

 

 

Aandacht voor psychische klachten

Het grote geheim om uit een depressie te komen, is de stroom sombere gedachten als een golf te zien waarop je je laat meevoeren, in plaats van er in te verdrinken. – Lesley Garner

Aandacht voor psychische stoornissen

Een paar keer heb ik nu gekeken naar ‘Anita wordt opgenomen’. Een programma waar je een inkijkje krijgt in het leven van mensen met een psychische stoornis. Hoewel ik er niets van begrijp, interesseert het me wel. Want dat een volledig rationeel denkend mens bij tijden zo kan verdwalen in zijn sombere gedachten dat hij het leven zelfs niet meer aankan, blijft een raadsel. En het maakt niet uit in welke sociale omstandigheden mensen verkeren. Of ze nu filmster of stratenmaker zijn, het kan iedereen overkomen. Sommige mensen leven er al jaren mee en kiezen ervoor om zichzelf te laten opnemen als ze voelen dat het niet goed met ze gaat en sommige mensen worden verplicht opgenomen.

Ik het ooit als vakantiebaantje heel kort op de administratie van een psychiatrische kliniek gewerkt en daar hing een poster, die me altijd is bijgebleven. Daarop stond: ‘Ooit een normaal mens ontmoet? En ….. beviel het?’ En mijn vader beweerde altijd heel stellig dat er meer gekken buiten de hekken van de kliniek liepen dan binnen. Maar normaal gesproken let je daar niet zo op. Misschien daarom nu dat programma van de KRO en is het thema ‘Waanzin’ van de Boekenweek ook niet toevallig gekozen.

Toen ik je zag

Misschien ook niet helemaal toevallig dat ik net deze week het boek van Isa Hoes ‘Toen ik je zag’ heb gelezen. Daarin beschrijft ze haar leven met Antonie, die uiteindelijk het label manisch depressief van een psychiater krijgt en naar narcisme wordt verwezen. Bijna iedereen heeft het verhaal wel in het nieuws gezien neem ik aan, dus het onvermijdelijke einde is geen verrassing. Zij begint haar boek met een fantasie hoe ze had gewild dat hij rustig in het bijzijn van zijn gezin was ingeslapen, maar dat dat helaas niet zo heeft mogen zijn. Het boek is een moedige poging om eerlijk de hoogte- en dieptepunten uit haar huwelijk te beschrijven. Haar liefde en bewondering voor haar man zijn duidelijk, anders had ze het nooit zo lang kunnen volhouden. Wat ik er opvallend aan vond was dat hij op jonge leeftijd veel blowde en misschien dat dat achteraf wel gezien kan worden als zelfmedicatie. Verder deed hij er heel veel aan om meer uit het hoofd en in het lichaam te komen. Al die behandelingen zullen wel effect hebben gehad, maar het aanpakken van het psychisch probleem bleef uit. Ik weet niet hoe dat voor hem is geweest, maar voor een bekend persoon is het wellicht nog moeilijker en iets om je voor te schamen dan voor een gewone man of vrouw. Maar  heel verdrietig  om te lezen dat hij, ondanks zijn belofte aan haar de dood niet het einde te laten zijn, toch zichzelf van het leven heeft beroofd.

Ik vond het verhaal van Isa Hoes sterker in het programma ‘Recht uit het hart’ (vanaf minuut 2) van een paar jaar eerder. Maar uit haar voorwoord begrijp ik dat heel veel mensen troost uit haar woorden hebben geput. Mooi dat haar verhaal dat betekent.

Toen ik op programma gemist zocht, kwam ik nog een verhaal tegen. Dit keer van iemand die zijn leven wilde beëindigen, maar het overleefde en wakker werd in het ziekenhuis. En sindsdien een oplossing heeft gevonden voor de depressie waardoor hij de andere problemen aankan. Hij vindt zijn beslissing om een einde aan zijn leven te willen maken, achteraf een foute beslissing. Als je dat verhaal wilt horen, klik dan hier, het begint ongeveer bij minuut 17.

Meditatie goed voor je?

A good traveller is one who knows how to travel with the mind. ― Michael Bassey Johnson (Een goede reiziger is degene, die weet hoe je kunt reizen met je geest).

Meditatie, waar begin je?
Ik heb het al een paar keer gehad over de voordelen van meditatie. Er zijn natuurlijk ook nadelen, maar daarover straks.
Meditatie is niet meer dan zitten in stilte. Er kunnen rituelen of wierrook aan te pas komen, maar het hoeft niet. Zo maar beginnen, je ogen sluiten en je op je ademhaling concentreren kan al voldoende zijn om je uit de drukke gedachten en de waan van de dag te halen. Even niets. Er hoeft niets, er is niets dat je aandacht vraagt. Ontspan. Ik had zelf een cd “Tussen twee gedachten” van Patty Harpenau. Heel prettig is dat er een ochtend en avondmeditatie opstaan van ongeveer 20 minuten. Zij raadt aan een algemeen mantra te gebruiken, zoals ohm. Alleen, en daar kwam ik later achter, ohm is geen algemeen mantra en kun je beter niet gebruiken. Dus je kunt het cd’tje wel gebruiken maar vind een andere klank of mantra. Ik heb het wel een tijdlang gebruikt, maar was er niet erg goed in. Mijn gedachten bleven stromen en stromen, daar hielp het mantra niet voor. Ik moest dus wat anders verzinnen. En dat werd een cursus Saj samadhi, moeiteloze meditatie. Je leert dan een meditatietechniek en krijgt een persoonlijk mantra. Daarna ging het beter. De gedachten waren nog niet weg, maar minder opdringerig aanwezig. Heel af en toe kan ik nu inderdaad op een gedachteloze plek komen. De meditatie is niet alleen goed voor jezelf, je omgeving profiteert er ook van, zeggen ze. Dat kan ik nog niet beoordelen. Maar wat ik wel merk is dat het eten dat ik maak echt veel lekkerder is. Ik had met oud en nieuw appelflappen gebakken en toen iemand ze proefde zei ze: “hier heb je iets speciaals mee gedaan”. Ik zei van niet en toen zei ze: “dan heb je er extra veel liefde in gedaan”. En dat zal het wel zijn.

Nadelen van meditatie
In vorige posts heb ik de voordelen van meditatie benoemd. Pas nog over de “don’t worry, be happy” documentaire. Mijn ervaring is dat sommige dingen gemakkelijker gaan. Het kost allemaal minder moeite om te doen. Maar sinds ik deze meditatie toepas, ben ik wel helemaal ingestort. Ik raakte al mijn energie op een onbegrijpelijke manier kwijt. Ik vermoed nu dat het verborgen problemen naar boven brengt, die aandacht verdienen. Helemaal zeker weet ik het niet. Ik wil er alleen maar mee zeggen, dat het je niet voor alles en nog wat behoedt en dat je vanaf het moment dat je besluit te mediteren niet alleen maar prettige ervaringen hebt. Zelfs zen monnik Thich Nhat Hahn ontkwam niet aan een hersenbloeding, geloof ik. Maar hij is wel uit zijn coma gekomen en werkt nu aan zijn herstel op een manier die niet veel mensen kunnen opbrengen, volgens dit artikel. Ook Edel Maex wijst er in een post “Zen en gezondheid” op dat meditatie de gezondheid zelfs kan schaden. Je krijgt als het ware een dunnere huid, wordt gevoeliger voor het leed om je heen. Of zoals Claudia de Breij het zegt in haar show, iets in de trant van: “Dat is toch niet te doen, mindfulness. Dat is toch gewoon teveel, Syrië, IS enz., als je dat allemaal mindful bekijkt dan is het teveel. Ik denk dat het beter is om mindless te zijn.”

Aan jou de keuze. Kan het wat voor je betekenen of is het juist helemaal niets voor je?

Gedachten niet geloven

De oplossing van het probleem ligt besloten in het probleem zelf; zonder inzicht is het een probleem, met inzicht de oplossing. – Sogyal Rinpoche

Gedachten niet geloven
Van Byron Katie is het volgende verhaal bekend. Ze was jarenlang depressief. Zo depressief dat ze haar bed niet uitkwam. Ze is ook opgenomen geweest. Maar op een dag werd ze wakker op de vloer (in een bed slapen vond ze dat ze niet verdiende) en ineens waren al haar problemen weg. Niets meer over van de depressie of kwellende gedachten. En toen drong het tot haar door dat met haar gedachten ook de problemen gewoon verdwenen waren. Het heeft er toe geleid dat ze zich diezelfde dag nog heeft uitgecheckt uit de instelling waar ze toen verbleef en over haar ontdekking een boek heeft geschreven, Vier vragen, die je leven veranderen, ook wel bekend onder The Work. Dat boek komt nog wel, want de vier vragen zijn inderdaad een goede manier om je uit de beklemming van je gedachten te halen. Maar het gaat in het boek van Jan Geurtz niet om een tijdelijke oplossing van een probleem. Het gaat erom dat je blijvend je houding ten opzichte van je gedachten verandert en de identificatie ermee loslaat.

Welke gedachten geloven we?
“We zijn verslaafd aan denken omdat we geloven dat we met denken onze emotionele problemen moeten oplossen. En dat komt weer doordat we geloven dat onze gedachten over de emotionele problemen en over onszelf als slachtoffer ervan, echt waar zijn. We denken dat ze betrekking hebben op iets wat werkelijk plaatsvindt.”
Hier begint je denken vast al te protesteren. Jan Geurtz geeft ook steeds aan dat je sommige stukken in zijn boek gewoon niet kunt plaatsen met het denken. De tekst wordt daarom steeds onderbroken door korte meditaties en oefeningen. Die kan ik hier natuurlijk niet allemaal gebruiken. Ik ben zelf ook wel een paar keer over deze tekst gestruikeld. Want hoezo is wat ik meemaak niet waar? Ik voel het toch? Eerst een voorbeeld uit het boek.
“Iedereen heeft af en toe weleens de gedachte dat iemand anders iets over je denkt. Je hebt bijvoorbeeld ’s ochtends per ongeluk twee verschillende sokken aangetrokken of een broek met een flinke vlek erop. Zodra je dit in de gaten krijgt als je op je werk of op straat bent, kun je ineens de gedachte krijgen dat als mensen dit zien, ze over jou iets negatiefs zullen denken: Ze zullen me wel een sloddervos vinden, of een dronkaard die met een kater is opgestaan. De gêne hierover voelt soms net zo benauwend als wanneer je werkelijk al uitgelachten of afgewezen zou zijn, terwijl er in werkelijkheid helemaal niets gebeurt. Op zo’n moment ervaar je iets van de suggestie dat je gedachte echt waar is, dat ze verwijst naar een situatie waarin mensen werkelijk iets negatiefs over jou denken. Wat je eigenlijk voelt is natuurlijk je eigen onzekerheid of zelfafwijzing. Die projecteer je via je gedachten op de buitenwereld en dat geeft je ogenschijnlijk een objectieve reden om je onzeker te voelen of je te generen. Dat gevoel wil je natuurlijk graag weer kwijt, dus ga je van alles denken om ervan af te komen: Ach, het valt best wel mee met die vlek, niemand die het ziet. Die sokken lijken eigenlijk best wel op elkaar enzovoort. Maar daardoor blijf je je ongemakkelijk voelen. Pas als je in de drukte van de dag je sokken helemaal vergeet, en er dus niet meer over nadenkt, is het hele probleem verdwenen.
Deze ervaring is een mooi voorbeeld van je denkverslaving; de gedachte creëert in feite zelf het probleem, waar je vervolgens met je denken weer vanaf probeert te komen. Gedachten maken van een problematisch gevoel een echt bestaand probleem: ze projecteren dat gevoel als het ware op het beeldscherm van de werkelijkheid, waardoor je denkt dat het probleem echt bestaat en dat het de oorzaak is van je beknellende gevoel in plaats van het gevolg ervan. ”

Herken je het? Heb je dit weleens ervaren?