Oproep tot verbondenheid

We moeten ons voortbestaan redden. – Wubbo Ockels

Oproep tot verbondenheid
In zijn laatste woorden kort voor zijn dood doet Wubbo Ockels een oproep tot verbondenheid. De astronaut, hoogleraar en voorstander van duurzaamheid, schreef een statement waarin hij oproept tot een verbondenheid tussen mensen. Je kunt er hier meer over lezen. Het blijkt dat alle astronauten als ze de aarde vanuit de ruimte hebben gezien, beseffen hoe alles op aarde met elkaar verbonden is en hoe klakkeloos destructief mensen hier mee omgaan. Eigenlijk lijkt datgene waarvoor hij pleit erg op de oude kennis van de TAO. Mensen zijn onderling en met de natuur verbonden. Alles heeft invloed op alles. Dat zien we ook wel om ons heen, maar het is toch nog gemakkelijker om de ogen nog een tijdje te sluiten. Anders moeten we ineens onze comfortabele positie opgeven en iets doen. Al was het alleen maar bewuster handelen.

Zijn gevecht tegen zijn ziekte
Wat voor dit blog natuurlijk ook relevant is, is hoe hij is omgegaan met zijn ziekte. Hij heeft verschillende keren de dans weten te ontspringen. Zijn dochter schreef in haar boek, De zeven levens van Wubbo Ockels, over de gelukkige omstandigheden, die haar vader zijn toegevallen. Maar in april 2013 kreeg hij toch de onheilstijding dat er deze keer geen ontsnapping meer mogelijk was. Natuurlijk gaat hij dat wel proberen. Met de beste medische zorg In Nederland en Amerika en de theorieën, die hem aanspreken in het alternatieve circuit. Dat is op zich nog niet zo opmerkelijk. Maar wel dat hij als wetenschapper daarmee de publiciteit zoekt. Voor heel veel mensen was het niet voor te stellen dat hij die kant op zoekt. Ik zag ook een herhaling van een vraaggesprek met Ivo Niehe. Die zegt niet ronduit dat hij het bizar vindt, maar geeft aan dat voor veel mensen de route onbegrijpelijk is. Wubbo Ockels geeft aan dat als iemand dat 10 jaar geleden tegen hem had gezegd het voor hem ook abracadabra was. Maar nu heeft hij zich erin verdiept. Hij weet dat er geen genezing mogelijk is op dit moment, maar zoekt naar manieren om zijn tijd te verlengen. Hij vertrouwt op de wetenschappelijke ontwikkelingen. Hij is door het verdiepen in de ziekte zelf bijna arts en leest zijn eigen scans als eerste. Hij heeft het Antikanker boek van David Servan-Schreiber gelezen. Hij danst een rituele Chinese dans waardoor hij zich beter voelt. En hij onderwerpt zich aan het regime van de iceman. Hoewel hij twijfelt of het wel werkt, heeft hij het afzien in de kou er voorover “als hij op deze manier de kanker kwijtraakt”. In zijn geval lukt dat niet. Daarmee kunnen een heleboel mensen deze theorieën weer naar het land der fabelen verwijzen. Toch valt er een les uit te halen. Iedereen zoekt en vindt de aanknopingspunten die bij hem of haar passen. Het is gewoon niet iedereen gegeven om zeven levens te hebben. Hij vond het leven dat hij heeft geleid ook geweldig. Hij was niet bang voor de dood maar zou gewoon nog heel graag verder leven. Voor zijn gevoel was het nog niet klaar.

De bal ligt in onze hoek
Maar nu hij er niet meer is, ligt de bal in onze hoek. We moeten vorm geven aan onze verbondenheid met de aarde. We moeten zelf voorvechter voor duurzaamheid worden. En het is aan ons om daar een besluit over te nemen. Of wachten we nog tot het echt niet meer anders kan of misschien te laat is? Wat kun je vandaag doen om meer bewust met duurzaamheid bezig te zijn?
Plastic nu echt gaan scheiden? Toch werk maken van die zonnepanelen? Of bewust minder inkopen zodat je niet zoveel hoeft weg te gooien? Als je klein begint hoeft het geen opgave te zijn en draag je toch bij.

Macht loslaten

Wanneer de macht van de liefde, de liefde voor macht overwint, zal de wereld vrede kennen. – onbekend

Je natuur of levenswerk
In het boekje De Tao van de liefde wordt gesteld dat leren over liefde gelijk is aan leren over onszelf. En dat we voor die verandering misschien wel ons hele leven nodig hebben. Tegenwoordig lees je ook weleens dat je al verlicht bent en dat je daar niets voor hoeft te doen. Een voorbeeld van die overtuiging is Tijn Touber, die in zijn Spoedcursus Verlichting stelt dat het gemakkelijker is om verlicht te zijn dan het niet te zijn. Het is nl. je natuur, dus het ligt binnen je bereik zonder al te veel moeite. Van dat boek heb ik alleen de recensie gelezen en een interview met de schrijver. Hij heeft wel een traditionele weg gevolgd, maar werd verlicht toen hij daarmee stopte. Dan denk ik aan een tv-programma dat ik ooit zag over The Secret. Daarin legde iemand uit dat wij zijn als lantaarns, het licht binnenin en een glazen buitenkant. Als de kaars brandt beroet die het glas. Dus het licht is er wel, maar dat is niet meer zo goed te zien. En het schoonmaken van de buitenkant duurt soms wel een tijdje. Het is allebei waar. Je bent licht en je moet er iets voor doen om dat weer zichtbaar te maken. Ivan Hoff zegt het zo: “We groeien niet door op een dag wakker te worden en alles te begrijpen wat we zouden moeten begrijpen en dan plotseling vrede te hebben met de wereld. Verlichting, want daar hebben we het over, is iets waar we een heel leven voor nodig hebben om te kunnen bereiken. … We groeien door kleine baby-stapjes te maken, en te zien dat we veilig zijn, waardoor we weer wat meer moed vinden om de volgende keer een iets groter stapje te maken. We groeien als onze pijn onverdraagzaam wordt, en we onszelf ertoe dwingen, of door de omstandigheden gedwongen worden, om dingen anders aan te pakken.”

Suggesties om te veranderen
Onderstaande is verkort overgenomen uit het boek.

  • Onderzoek je pijn; dit is de oorspronkelijke pijn uit je kindertijd. Onthoud dat de Tao ons leert dat pijn betekenis geeft aan niet-pijn, en dus dat het pijn is dat tot groei leidt. De pijn waar je doorheen moet is eigenlijk een zegen, want het is de motor van verandering.
  • Praat tegen jezelf; Dit gekwetste kind, dat ieder van ons in zich draagt, heeft behoefte aan troost. Begin dit kind in je te behandelen zoals jezelf ook behandeld wilt worden.
  • Zet je angsten concreet uiteen; Maak een lijst van dingen waar je bang voor bent en wat je vreest dat je zal overkomen. Dat kan je helpen wat rationaliteit, wat logica toe te voegen aan de emotie, die angst is. Monsters leven in het donker, je moet het licht aan doen, zei dr. Phil.
  • Onderzoek je patronen; We neigen ertoe ons gedrag te herhalen, omdat het een vorm is waarbij je alles onder controle hebt. Beter saai, pijnlijk of ronduit vervelend, dan onbekend.
  • Gedraag je alsof je gelooft; Een manier om dit zichzelf herhalende systeem te doorbreken is je gedragen alsof je je heel goed over jezelf voelt. Probeer eerst hele eenvoudige dingen, om het zelfvernietigende patroon in je leven te doorbreken en kijk of er iets ergs met je gebeurt. Glimlach en kijk of er iemand teruglacht.
  • Zie het grotere beeld; Door de grotere patronen in ons leven te zien, door te voelen dat er een lot is dat door deze verbindingen wordt uitgelegd, beginnen we te voelen dat er een orde is in het universum waar we in passen. De TAO spreekt tot ons via ontelbaar veel tekens. Leer deze tekens te lezen. Je zult alles, waarvan je denkt dat je er macht over hebt, moeten laten gaan om volgens je hart te kunnen leven.
  • Onderzoek wat je bijdraagt aan de wereld; Aangezien onze persoonlijke groei de springplank voor ons kan zijn om ons bewust te worden van de noodzaak om de planeet te redden, kan dat andersom ook waar zijn.
  • Mediteer en geef je zelf bevestiging; We moeten leren om ons verbonden te kunnen voelen met het universum. Dat kan alleen als we heel stil worden en alleen met onszelf.
  • Als je omstandigheden het toelaten, koop een puppy of red er eentje uit het asiel. Zorg voor hem, en je zult er snel achter komen dat je liefde kan geven en ontvangen, zonder alle angsten die er bij komen als je van een mens houdt.
  • Doe je wat je leuk vindt om te doen?; Werk is een groot gedeelte van je leven, om iets te doen voor geld of omdat het verstandig is, ontneemt je liefde in een groot deel van je leven.

Tao van de liefde

Drie schatten zijn me na aan het hart.
De eerste is liefde;
De volgende, eenvoud;
De derde, het overwinnen van het ego. – The Tao of inner peace – Dreher

Tao
In een van de vorige post had ik het over oude wijsheid, die in de meeste tradities is terug te vinden. Over mindfulness kun je veel vinden in andere blogs. Ik kijk weleens bij Zen in de Maalstroom van Edel Maex. Ik heb de boeken van Kabat-Zinn wel op mijn lijstje staan, maar heb ze nog niet gelezen. Wil je wel alvast wat meer weten of mindfulness, kijk dan op Youtube. Ik heb een kort filmpje gevonden als introductie.


Naast de Tao van Poeh en de Teh van Knorretje, die ik ook van harte kan aanbevelen, heb ik wel heel lang het boekje “Tao van de liefde” van Ivan Hoffman. Ik heb ook de Tao met uitleg van Wayne Dyer bestudeerd. Het zijn de korte teksten uit de TAO met een overdenking van Wayne Dyer, waarbij hij de oorspronkelijke tekst toegankelijker probeert te maken. In het algemeen kun je zeggen dat de TAO Te Tjing zo’n 2.500 jaar geleden is opgeschreven, maar waarschijnlijk nog een paar duizend jaar ouder is. “De TAO stelt ons in staat ons te verbinden met de natuurlijke processen van het universum en wekt een intieme aandacht voor onze eigen gevoelens op. … De Tao is eenvoudig, elementair en simpel in zijn filosofie. Hij behandelt de wortels en de oorzaken van ziektes die ons teisteren, en geeft ons op zijn beurt een richtsnoer waarmee we op een andere manier over onszelf kunnen denken, zodat we los kunnen laten en heel kunnen worden. De Tao vertelt ons dat we veilig kunnen zijn. Hij verenigt ons met de ziel van het universum. Het taoïsme, met zijn nadruk op deze eenheid met alle zaken, is in werkelijkheid iets waarmee we geboren zijn. Pas wanneer we groeien – sommigen zouden zeggen rijpen – verliezen we onze taoïstische natuur, en zien we de wereld in een dualistische benadering, als gescheiden van onszelf. Derhalve is het leren over taoïstisme een natuurlijk iets, dat ons terugvoert naar onze oorspronkelijke ik.”

TAO van liefde
In dit dunne boekje worden de basisprincipes van liefde opgesomd. Liefde niet als tijdelijke romantische liefde, maar liefde die onze natuur is en die we moeten terugvinden. “De TAO onderwijst dat alles in verhouding tot de rest bestaat. Als alles in harmonie is, in balans, in evenwicht, dan vertelt eenvoudig, bijna rekenkundig denken ons dat als één kant van de vergelijking verandert, de andere kant ook moet veranderen om zich aan te passen aan de eerste verandering opdat het evenwicht behouden blijft. Overeenkomstig kunnen we, als we de ander willen veranderen, die verandering forceren of gewoon veranderen hoe we zelf zijn.” In het kort vat dit samen waarover ik al geschreven heb. We kunnen onze energie richten op de dingen buiten ons waarvan we willen dat ze veranderen of we kunnen in ons zelf leren kijken, wat wij kunnen veranderen. Uiteindelijk is het enige waarover je enige zeggenschap hebt, jezelf. Dus het kost je onmetelijk veel meer energie om dingen en mensen om je heen te veranderen, als het je al lukt. Deze les heb ik ook door schade en schande moeten leren. Je kunt jezelf nl. helemaal uitputten om strijd te voeren tegen onrecht, ongelijkheid of zo. En je hebt de hele tijd een veel bruikbaarder sleutel in je hand. Als jij nl. je denken verandert, verandert de buitenwereld vanzelf.
Wil je het uitproberen? Zo ja, wat zou je dan in je denken willen veranderen?

Een woord of twee over geloof

Altijd als ik ergens een bidkleedje of huisaltaar zie, dan denk ik, hier woont een goed mens. Majoor Bosshardt

Betekenis van traditie
Bovenstaande citaat hoorde ik de majoor in een tv-programma zeggen. Het is me bijgebleven, want het was een van de eerste mensen die ik zo eenvoudig hoorde zeggen dat er meer overeenkomsten dan verschillen tussen geloven zijn. Zou het niet heel mooi zijn als meer mensen zich dat zouden realiseren. Ook in deze tijd wordt er nog veel vanuit angst en onbekendheid afwijzend naar andere gebruiken en geloven gereageerd. Terwijl het einddoel voor iedere gelovige toch een vorm van vrede op aarde is. In welke traditie je ook bent opgegroeid. Als je je er goed bij voelt en het helpt je om een beter mens te worden, dan zal het ook wel goed zijn. Ik weet ook nog dat ik een keer een pandit (hindoe) hoorde zeggen voor een programma van OHM: “ik vind mijn geloof zo mooi, dat ik het wel van de daken kan schreeuwen. Maar ik heb ook respect voor u en uw geloof, dus ik zal pas iets zeggen als u mij dat vraagt.”. Zou het niet mooi zijn als we dat als principe gebruiken, in plaats van over en weer verwijten uitspreken of mensen die geloven als achterlijk beschouwen. Sri sri Ravi Shankar zei ooit dat een atheïst een luie gelovige is. Hij hoeft nl. niets te doen, te onderzoeken, uit te proberen, bestuderen. Nee hij zegt gewoon ik geloof niet en legt de bewijslast helemaal bij een ander. Dat is je er wel heel gemakkelijk vanaf maken.
Nu was er pas in het journaal dat jongeren weer meer hebben met geloof en daar ook fanatieker in zijn. En dat in een cultuur dat de meeste mensen wel in “iets” geloven, maar dat niet meer doen in een bepaalde geloofsrichting.

Het geloof uit mijn jeugd
Ik ben opgegroeid in een tijd dat georganiseerd geloof nog redelijk vanzelfsprekend was. Maar wel zo dat er geen twee geloven onder een dak konden leven, want “twee geloven op een kussen, daar slaapt de duivel tussen”. Verder allemaal heel overzichtelijk. Wat me het meest is bijgebleven zijn niet de donderpreken (want dan zat ik de gebrandschilderde ramen te bestuderen), maar het gebed dat mijn opa uitsprak voor en na het eten. Wij raffelden de woorden altijd af, zodat je ze niet goed kon verstaan en de betekenis er niet zo duidelijk uit te halen was. Maar mijn opa begon altijd voor de maaltijd een dankwoord uit te spreken voor de overvloed waarvan wij straks konden genieten. Na afloop nogmaals dankbaarheid dat we het hadden kunnen nuttigen en daarna klonken dan altijd zijn woorden aan alle aanwezigen “moge het u wel bekomen”. Zo praat nu natuurlijk niemand meer en ook toen was het niet meer heel gangbaar. Maar het had toch wel iets.
Sinds mijn jeugd heb ik de traditie achter mij gelaten. Ik vond het ook achterhaald en had veel vragen waarop niet echt een antwoord was. Sindsdien weet ik wel dat God niet lijkt op een soort Sinterklaas, waar wij ons wensenlijstje aan kunnen doorgeven en dan boos worden als het niet meteen vervuld wordt. Of andere sprookjes, die toch nog wel veel tevoorschijn komen. Ik weet wel dat de meeste tradities zijn gebaseerd op eeuwenoude wijsheden en vaak in een code zijn geschreven waarvoor je moeite moet doen om te begrijpen.

Liefde en aandacht
Waar de traditionele kerken dus de kans hebben gemist om de boodschap nog helder over te brengen, zie je wel veel meer belangstelling voor oosterse spirituele tradities. Mindfulness, wordt omschreven als Boeddhisme zonder de Boeddha, is zelfs wetenschappelijk getest en blijkt mensen inderdaad te helpen bij stress en ziekte. Uit deze Oosterse tradities komt vaker de boodschap van liefde en aandacht naar voren. Nu ben ik alweer ruim over de 500 woorden, dus het boek wat ik voor vandaag had uitgezocht, moet wachten tot de volgende post.

Focus

Het wonder is niet, door de lucht vliegen of op het water lopen, maar te wandelen op de aarde. – Chinees spreekwoord

Is het wel gemakzucht?
In het citaat van Marianne Williamson bleef ik zelf stilstaan bij het feit dat we te gemakzuchtig zijn. Ik herken dat, het gebeurt eigenlijk best veel. Je neemt je iets voor, doet het een tijdje en dan verwatert het weer. Ik heb een tijd geleden geschreven dat ik baat heb bij de ademenhalingsoefeningen, maar er toch wisselvallig in was. Dat is nog zo. Ik ben er wel gedisciplineerder in geworden. Het vroeger opstaan heeft daar ook bij geholpen, maar soms komt er toch iets tussen. Een vroege afspraak of onverwacht bezoek en dan komt het er op de een of andere manier de rest van de dag niet van. Dus ook al weet je dat het goed voor je is, er zijn steeds wel stoorzenders. En dat geldt ook voor gezond eten, niet klakkeloos consumeren enz. Soms lukt het, maar de verleidingen om ons heen zijn overal. Het is net als een oom van mij zei over ongelukken in het verkeer “Er zijn zoveel auto’s, het valt niet mee ze allemaal te missen.”.

Of het nu gaat om een beter mens te worden of iets anders wat je eigenlijk wel wilt, maar wat er steeds niet van komt kunnen we dan wat leren van georganiseerde religies?

Leren van religies?
Wij denken dat we het zelf kunnen en dat alleen willen genoeg is. Maar in het bombardement van reclame en verleidingen op de sociale media, heb je volgens mij meer nodig. Daarom voeg ik een talk in van Alain de Botton, Atheïsme 2.0
waarin hij uitlegt waarom we het kind niet met het badwater moeten weggooien. Voor alle mensen die niet geloven (en in zijn visie is dat logisch) valt er wel een hoop te leren van de manier waarop religies hun boodschap overbrengen. Als je op een universiteit zit, denken ze dat je na één college het gehoorde wel snapt en onthoudt. Religie ziet de waarde van herhaling. Structuren inrichten, zodat je de boodschap meerdere keren tegen komt. Religie ziet dat wij niet alleen onze hersens zijn, betrekt er ook fysieke handelingen bij, zoals knielen, voeten wassen, met elkaar het avondmaal eten etc. Religies zijn net als bedrijven een merk, gestructureerd, brengen mensen samen, hebben een duidelijke identiteit en hebben macht. Ze gaan ervan uit dat mensen hulp nodig hebben om hun leven te kunnen leiden. Terwijl de seculieren denken dat mensen rationele wezens zijn, die als ze maar informatie krijgen het zelf wel kunnen toepassen. De praktijk wijst uit dat mensen toch wel vaak begeleiding en hulp nodig hebben. Volgens Alain de Botton genoeg redenen om beter te kijken wat we kunnen leren van de manier waarop religie in de praktijk wordt gebracht.

Wat kan helpen?
Samenvattend kunnen we voorzichtig stellen dat voor het bereiken van een grote of kleine verandering een paar ingrediënten nodig zijn.

  • Focus is stap één. Besluiten dat je het echt wilt en dat je er iets voor wilt doen.
  • Begin klein. Ook al wil je een groot resultaat behalen, het begint vaak met een kleine activiteit die je consequent doet. Als je te groot begint, is de kans dat je het te moeilijk vindt en vroegtijdig afhaakt groter.
  • Het derde is een structuur waarin je dat echt gaat doen. Bijvoorbeeld, een vaste tijd waarop je aan het project gaat werken en waar je geen uitzonderingen op gaat maken, of een briefje in de badkamer dat je meteen na het douchen gaat mediteren, hardlopen of oefeningen doen.
  • Benader het niet alleen met je hoofd. Wat voel je erbij als je aan het voornemen denkt? Enthousiasme of grote weerzin? Bedenk soms dat je wel iets wilt, maar er nog niet klaar voor bent.
  • Ten vijfde zoek steun, iemand die met je wil starten aan een project – van afvallen tot trainen voor een marathon – en om verantwoordelijkheid af te leggen. Het lijkt misschien overbodig, maar als je jezelf kent, weet je ook hoe gauw je de met jezelf gemaakte afspraken weer kunt uitstellen, veranderen of er gewoon niet aan gaat beginnen.
  • Wat zou jou kunnen helpen bij het realiseren van een verandering?

    Van angst naar liefde

    Wonderen zijn, (of we het nu hebben over het universum, de wereld of onze lichamen) de expressie van iets wat diep binnen in ons begint. – Gregg Braden

    Een sprong van vertrouwen
    In het de vorige keer genoemde boek “Verandering doet wonderen” beschrijft Marianne Williamson in 10 hoofdstukken hoe we een transformatie kunnen ondergaan om van een wereld van angst naar een wereld van liefde te komen. Vandaag sta ik alleen stil bij hoofdstuk 1, de brug oversteken. Omdat dat volgens mij het moeilijkst is. Ergens wil je veranderen, wil je wel kwijt wat nu niet zo leuk is, maar tegelijkertijd wil je dan gewoon weten wat er komt. Hoe dat er uit gaat zien. En zolang dat er niet is, zijn we allemaal aarzelend om de stap te zetten. “A leap of faith” heet dat zo mooi in het Engels. Ik vertaal het maar met een sprong van vertrouwen. Een sprong die je maakt om de mens te worden die je bedoeld bent te zijn. Hoe? “De belangrijkste bepalende factor voor wat er in onze wereld gaat gebeuren zit hem in wat jij besluit dat er in jou gebeurt. Elke omstandigheid – hoe pijnlijk ook – is een handschoen die door het universum wordt toegeworpen, een uitdaging om te worden wie we kunnen zijn.” Dan moeten we de angst in onszelf onder ogen zien en er toch voor kiezen met ogen van liefde te kijken. Het is heel menselijk om je bij tegenslag te beklagen over het onrecht dat je is aangedaan, slachtoffer te voelen en het op te geven. Maar dat is de bedoeling niet. De uitdaging wil ongekende talenten en eigenschappen bij jezelf naar voren brengen. Een talent of eigenschap die je in gunstige omstandigheden niet ontwikkelt omdat er geen reden voor is.

    Waarneming veranderen
    “Onze psyche is vergiftigd door voornamelijk op angst gebaseerde en ondermijnende gedachten.” We kunnen ervoor kiezen die gedachten links te laten liggen en de wereld anders bekijken. Op dit moment zijn er volgens de schrijfster wel genoeg mensen die zoeken. Maar de reden dat we nog niet op een hoger plan functioneren ligt volgens haar aan spirituele luiheid. “We kennen al die principes van hoger bewustzijn wel; we zijn mentaal en emotioneel alleen te gemakzuchtig om het altijd en overal toe te passen. We doen aan vergeving wanneer dat gemakkelijk uitkomt, geloven ergens in als het ons logisch lijkt en hebben lief als het ons schikt. We zijn er serieus mee bezig, maar niet heus…” De pleitbezorgers van de haat zijn niet zo halfslachtig en daarom lijkt het of zij aan de winnende hand zijn. Het lijkt dan terecht dat wij met verdediging, bewapening en bestrijding bezig moeten zijn. Maar een oog voor een oog maakt de hele wereld blind. Hoe onlogisch het ook lijkt, we moeten onze blik richten op het tweede element, de liefde. Want haat lost haat niet op. En haat bestrijden levert heel veel slachtoffers en schade op. Maar liefde is net als het licht in staat de duisternis op te lossen.

    Is die zienswijze naïef?
    De mensen die deze boodschap alle langere tijd verkondigen worden vaak in de hoek gezet van naïef, new age of zweverig. Haar antwoord is: “zijn zij die voor miljarden dollars per jaar aan bewapening op poten zetten en daar geen enkel probleem in zien bij hun volle verstand?”
    Wat denk jij ervan? Wil je liever alles bij het oude houden en ga je pas overstag als het bewijs er is dat het anders kan? Of neem je de sprong in vertrouwen? Wil je worden zoals het bedoeld is?

    5 miljoen chronisch zieken

    Droom alsof je eeuwig zult leven. Leef alsof je vandaag zult sterven. – James Dean

    In het nieuws deze week: Nederland telt 5 miljoen chronisch zieken.
    Volgens hetzelfde bericht is dat goed nieuws. Want we worden allemaal ouder, er is een betere registratie van ziektes en eerdere opsporing van bepaalde ziektes, waardoor deze behandelbaar zijn. Ik vond het vooral triest dat 1 op de 3 Nederlanders zich erbij heeft neergelegd dat hij of zij de rest van zijn leven zal leiden aan kanker, diabetes, astma of reuma. Ik reken mezelf er dan ook niet bij. Mijn omgeving zal daar anders over denken. Het bericht deed mij vooral denken aan een van Gulliver’s reizen. Op een van die reizen komt hij op een eiland waar hij allemaal ouderen ziek, zielig en nooddruftig aantreft. Dan blijkt dat ze het eeuwige leven hebben gevraagd, maar vergeten zijn de eeuwige jeugd erbij te vragen. Daarom kunnen ze niet zo genieten van hun eeuwige leven.

    We zijn gemaakt om 100 te worden
    In de wetenschap wordt er al langere tijd gesteld dat wij ouder kunnen worden dan het huidige gemiddelde. Ze zeggen dat ons lichaam gebouwd is om 100 te worden. Dat we dat nog niet halen ligt vooral aan voeding en levensstijl. Er zijn onderzoeken die al voorspellen dat we binnen afzienbare tijd zelfs 250 jaar oud kunnen worden. Dat is voorbehouden aan de generatie, die nu geboren wordt. Stel je eens voor welke veranderingen dat met zich mee zou brengen. Wat een enorm grote shift in ons denken en leven nodig is. Ergens las ik dat we er nu ook van dromen om eeuwig te leven, maar dat we al geen raad weten met een regenachtige zondagmiddag. Plus als je de media mag geloven het leuke leven vooral is voorbehouden aan jongeren. Dit is een maatschappij die jeugd en jong zijn verheerlijkt en ouder worden als problematisch ziet.

    Ouder worden door ziekte en gebrek?
    We worden met zijn allen ouder, alleen komen we maar niet van het idee af dat dan alles minder wordt, je te duur wordt om te werken en nog duurder en minder waard als je niets doet, je minder gaat kunnen, meer mankeren etc. Ik denk dat die manier van denken ons niet helpt. Dus in lijn met mijn eerdere posts, we moeten er niet vanaf. Nee we moeten eraan! Want de enige remedie tegen oud worden is om jong dood te gaan. En dat willen we ook niet. Om een begin te maken met een verandering in het denken, zet ik nu het boekje “Jaren van wijsheid, lofzang op de ouderdom” van Osho in het voetlicht. Volgens hem is ouder worden niet gelijk aan rijper worden. Rijpheid is waar wij als mens voor kunnen kiezen door van ervaring te leren. Volgens hem houdt rijpheid hetzelfde in als onschuld, maar met een verschil; het is onschuld, die je opnieuw hebt veroverd. “Rijpheid houdt in dat je de verantwoordelijkheid neemt voor jezelf, ten koste van alles. Als je alles op het spel zet om jezelf te zijn weet je precies wat rijpheid is….. Ouder worden is alleen iets van je lijf….Rijping is een innerlijk groeiproces. Om ouder te worden hoef je je niet in te spannen, want het is iets lichamelijks dat gewoon gebeurt. Rijpheid is iets dat je zelf aan jouw leven toevoegt – iets dat zijn oorsprong heeft in besef. Als iemand ouder wordt in vol bewustzijn, zal hij ook rijpen.”
    Wat zou het voor jou veranderen als je elke fase in je leven verwelkomt?

    Genezen mensen genezen mensen

    Je kunt de wonden van een ander alleen maar genezen als je er zelf ook enkele hebt. Carl Gustav Jung

    Bestaat het wonder van genezing?
    In het boek van Marilyn French vond ik de opvallendste uitspraak vrij aan het begin van het boek. Als zij de diagnose ‘ongeneeslijk’ van de dokter krijgt, vertaalt ze dat zelf meteen naar ‘een kleine kans om te genezen’. En op de weg naar huis wordt het al ‘een mogelijkheid om te genezen’. Ze legt zich met andere woorden niet bij de diagnose neer. En wonder boven wonder overleeft ze de ziekte en de behandelingen. Dat bracht me op de overdenking wat nu het wonder van genezing is. Hoort daar vertrouwen in jezelf bij? Of geloof in iets anders? Op Youtube kwam ik een interview tegen met Wayne Dyer, waarbij hij ingaat op de ziekte leukemie die bij hem in 2011 is geconstateerd. Hij ziet ziekte als een manier van het lichaam herstel te bewerkstelligen. En zoals hij in al zijn boeken heeft gepropageerd, hij wil niet over zichzelf praten in termen van “ik ben een kankerpatiënt”. Zijn affirmatie wordt “Ik ben beter, ik ben perfect gezond”. Er hoort een groter verhaal bij, maar dat kun je zelf zien op Youtube. Hij krijgt via een vriendin kruiden en een operatie op afstand van John of God en geneest.

    Wat als genezing niet aan ons is?
    John of God is een genezer in Brazilië, die zegt dat hij zelf niets doet, hij geeft alleen door wat hij van een hogere macht doorkrijgt. Ik heb ook wel eens een interview met andere mensen gezien, die bij hem hun genezing hebben gezocht. Bij sommige mensen werkt het en anderen zijn daarna nog niet genezen. Daar is dan kennelijk nog meer voor nodig of het is niet de bedoeling dat ze beter worden. Zou dat ook kunnen? Wij denken vaak dat wij het zelf in de hand hebben, maar als dat nu niet zo is? Als het niet ligt aan je wil, je inzet, je positieve gedachten, welke behandeling je kiest? Kunnen we dan de tegenslag waardig dragen? Voor mij moeilijk om te bedenken, want ik ben er al die tijd vanuit gegaan dat ik beter zou worden als ik begreep waardoor ik ziek geworden ben. Dat ik alle kleine en grote obstakels uit het verleden uit de weg ging ruimen, voeding ging aanpassen en dan kwam het wel goed.

    De ratio brengt je heel ver, maar er is nog iets anders nodig
    Voor een groot deel heb ik gelijk gekregen. Sri sri Ravi Shankar zegt “Met je verstand kun je heel ver komen. Je kunt het vergelijken met je auto. Je komt met je auto heel dicht bij je huis, in je garage. Maar niet in je huis. Daarvoor moet je nog iets anders doen.” Dus nu komt de moeilijkheid. Ik heb veel bereikt op een verstandelijke manier, maar nu is er iets anders nodig. Iets wat ik niet kan beredeneren, beoordelen of kan willen. Sterker, al die oude en bekende patronen, zitten de volledige genezing in de weg. Zou Maarten van der Weijden dan gelijk hebben met overgeven aan en vertrouwen op? Dat is alleen een beslissing. Voor mij wel een moeilijke beslissing, maar uiteindelijk alleen een beslissing. Wat als ik dat eens ga doen? En niet meteen mijn idee over de uitkomst vastleg, maar gewoon eens kijk wat er gebeurt? En wat zou dat voor jou kunnen betekenen?

    De schaduw onder ogen zien

    We hebben nooit werkelijk controle over het leven. We denken dat maar, als de dingen toevallig lopen zoals we het graag willen. – Byron Katie

    Twee kanten van de medaille
    Goed, we zijn nog steeds op weg naar beter. En we hebben gezien dat emotionele problemen een groot aandeel hebben in al onze problemen. In de Zin van ziek zijn wordt het verband gelegd tussen onopgeloste psychische conflicten en hoe die in het lichaam uitwerken. Maar voordat we daar zijn moeten we eerst de wetmatigheden, die zij beschrijven goed tot ons door laten dringen. De eerste wet was de wet van de polariteit. Simpel gezegd de wet dat elke medaille twee kanten heeft. “Licht en donker, staan tegenover elkaar. Maar het ene hangt af van het andere, zoals de stap van het rechterbeen van die van het linker.” uit de Sandokai, geschrift van het zenboeddhisme. Daar valt veel meer over te zeggen en dat is ook gedaan in dit boek en andere boeken. Maar voor dit blog houd ik het nu hierbij.

    De schaduw onder ogen zien
    En ondanks het feit dat ze niet veel op hebben met wensdenkers, erkennen zij ook de wet van de aantrekkingskracht. Maar zij vinden dat je je dan ook bewust moet zijn van de wet van de projectie. “Alles wat wij niet zijn, wat wij niet in onszelf willen aantreffen, wat wij niet willen beleven, wat wij niet in onze identificatie willen opnemen, vormt onze schaduw. Want de afwijzing van de helft van de mogelijkheden doet die beslist niet verdwijnen, maar verbant deze helft slechts uit de ik-identificatie of uit het bovenbewustzijn. …. Wij beleven onze schaduw altijd als een buiten ons; zouden wij haar als bij-ons zien dan was zij niet meer de schaduw. De afgewezen principes, die nu schijnbaar van buiten op ons af komen, bestrijden wij nu in de buitenwereld net zo heftig als wij het in ons innerlijk hebben gedaan. Wij blijven proberen de door ons als negatief gewaardeerde gebieden uit de wereld te helpen. Maar omdat dat onmogelijk is – zie de wet van de polariteit! – wordt deze poging een permanente activiteit, die er gegarandeerd voor zorgt dat wij met dit afgewezen deel van de werkelijkheid bijzonder intensief bezig zijn.” Dat is nogal wat. Dus een goed moment om hier wat langer bij stil te staan.

    Heeft ziekzijn zin?

    Het is ongezond, nooit ziek te zijn. – Koos J. Versteeg

    Heeft ziekzijn zin?
    In het boek van Louise Hay uit de vorige post staat ook een lijst van aandoeningen met de emotionele gesteldheid die erachter zit en affirmaties om daar verandering in aan te brengen. Dat heb ik niet aan de orde gesteld omdat ik daarvoor een beter boek heb gevonden, “Zin van ziekzijn” van R. Dahlke en T. Detlefsen. Zij noemen het zelf een “ongemakkelijk, maar noodzakelijk boek”. Ongemakkelijk omdat je als zieke geen alibi meer hebt om je achter je ziekte te verschuilen als iets waar je niets aan kunt doen.

    Wet van polariteit
    Deze twee heren hebben niet zoveel op met “wensdenkers”. Het alleen richten op de zonzijde betekent niet dat de schaduw er niet is. Je ziet het dan wel niet, maar de schaduw is net zo aanwezig als de zon.

    jonge-vrouw-oude-vrouw
    Bij de bovenstaande afbeelding van een vrouw kun je de vraag stellen: “wat zie je?” Wie een jonge vrouw ziet, is een optimist, wie een oude vrouw ziet is een pessimist. Wie beide vrouwen ziet is een realist. Want beiden zijn in de tekening aanwezig.
    Dalhke en Detlefsen gaan in het begin van het boek in op een aantal wetmatigheden in het leven. Eén van die wetmatigheden is dat alles een cyclus of ritme heeft. Bijv. de seizoenen in een jaar, het ritme van dag en nacht, het ritme van de in- en uitademing. Het één kan niet zonder het ander. Het zijn eigenlijk twee kanten van dezelfde medaille. Zo zou je niet meer kunnen inademen als je de adem vasthoudt en dan gaat het niet lang goed met je. Toch hebben wij vaak een oordeel over beide kanten van de medaille. Het een is goed en het ander slecht. Wij zien vaak niet meer dat het om twee uitersten van eenzelfde iets gaat. Dahlke en Detlefsen leggen de wet van de polariteit zorgvuldig uit, dat gaat voor deze post te ver.

    De toepassing van de wet van de polariteit
    Maar ik zag pas wel een voorbeeld in een documentaire over een traditionele manier van Japans porselein maken. In het bedrijf wordt de kunst van vader op zoon doorgegeven. Al bijna twee eeuwen ontwerpen de opvolgende eigenaren beschilderingen met als inspiratiebron de natuur. De jongste opvolger werd door zijn vader voorbereid om het bedrijf over te nemen en moest dus ook tekeningen maken die op het porselein met de hand geschilderd kunnen worden. Het advies van de vader: “teken niet alleen wat je mooi vindt. Zoek ook naar iets wat lelijk is, alleen dan kun je mensen ontroeren”. Het mooie wordt pas mooi door het contrast met het lelijke. En feitelijk zijn “mooi” of “lelijk” alleen oordelen of meningen over iets wat er is. In Nederland zijn we ook erg goed in het klagen over het weer. Maar weer is gewoon weer. Onze mening maakt dat we er vrolijk van worden als de zon schijnt en chagrijnig als het regent. Feitelijk heeft dat niets met de toestand te maken, maar heel veel met onze verwachting. Komt dat je al bekend voor? Dat klopt want in een eerdere post over “moeten maakt gek” werd dit ook al gezegd. Gezondheid en ziekte zijn dus ook twee kanten van dezelfde medaille. Het een vinden we goed en het ander verschrikkelijk, afhankelijk van hoe erg de ziekte is. Maar als we ze zouden zien als onderdeel van een ritme om alles in balans te brengen, dan hebben we ook weer een sleutel in handen om er anders mee om te gaan.