De rol van de arts

de Nederlandse artseneed (2003)

Ik zweer / beloof dat ik de geneeskunst zo goed als ik kan zal uitoefenen ten dienste van mijn medemens.
Ik zal zorgen voor zieken, gezondheid bevorderen en lijden verlichten.
Ik stel het belang van de patiënt voorop en eerbiedig zijn opvattingen.
Ik zal aan de patiënt geen schade doen.
Ik luister en zal hem goed inlichten.
Ik zal geheim houden wat mij is toevertrouwd.
Ik zal de geneeskundige kennis van mijzelf en anderen bevorderen.
Ik erken de grenzen van mijn mogelijkheden.
Ik zal mij open en toetsbaar opstellen, en ik ken mijn verantwoordelijkheid voor de samenleving.
Ik zal de beschikbaarheid en toegankelijkheid van de gezondheidszorg bevorderen.
Ik maak geen misbruik van mijn medische kennis, ook niet onder druk.
Ik zal zo het beroep van arts in ere houden.

Dat beloof ik; Zo waarlijk helpe mij God almachtig.

Het placebo en de rol van de arts
Uit de verklaringen van de vorige keer waarom het placebo werkt, komt de rol van de arts een paar keer voor. We zijn geconditioneerd dat je bij een ziekte of klacht naar de dokter moet en dat die dan iets weet om het te verhelpen. En de mening van de arts weegt voor veel mensen zwaar. Als de arts zegt dat een bepaald middel heel goed werkt, dan zal het voor zijn patiënten dat over het algemeen ook doen. En het tegengestelde bleek ook waar. Als een arts een negatieve prognose geeft, dan gedragen de meeste patiënten zich daar ook naar. Nu kan je denken dat een arts zo goed is dat hij gelijk krijgt, maar dr. Andrew Weil denkt dat artsen zich onbewust schuldig maken aan “medische hekserij”. “Als we uitspreken dat patiënten een ‘chronische’, ‘ongeneeslijke’ of ’terminale’ ziekte hebben, programmeren we hun onbewuste misschien met negatieve overtuigingen en activeren we stressreacties die meer kwaad dan goed doen. Door patiënten met een negatieve prognose op te zadelen en hen te beroven van de hoop op een mogelijke genezing, bewijzen we misschien uiteindelijk wel dat de prognose die we de patiënt hebben gegeven, correct is. Zouden we niet beter af zijn als we hoop boden en het brein stimuleren om de gezondheid te bevorderende chemicaliën af te geven, die de zelfgenezingsmechanismes van het lichaam kunnen helpen?”

Zelfgenezing is geen vanzelfsprekendheid
Lissa Rankin komt pas tot haar onderzoek nadat ze jaren ontkend heeft dat mensen zichzelf zouden kunnen genezen. Zoals ze in haar boek uitlegt heeft ze een opleiding van 12 jaar achter de rug en meent zij helemaal toegerust te zijn om andere mensen te genezen. Ik denk dat heel veel artsen en behandelaars en patiënten dit denken. De artsen gaan vol zelfvertrouwen, gesteund door collega’s en de nieuwste medische inzichten in 10 minuten gesprekjes zich richten op de ziekte en het oplossen daarvan. De oplossing is vrijwel altijd medicatie, operatie of soms een levensstijl advies. Echt het belang van de patiënt voorop stellen en diegene aanmoedigen datgene te doen wat goed voelt dat is nog niet gewoon. Uitzonderingen zijn er natuurlijk wel, bekijk bijv. nog eens het verhaal van dr. Bas Bloem, van God naar gids.
Ik weet nog dat ik een paar jaar geleden een meningsverschil had met een nog jonge specialist. Ik voelde me niet geroepen te vertellen dat ik zelf een aantal dingen deed, zoals ademhalingsoefeningen, gember, groentesappen, supplementen, meditatie, om beter te worden. Ik zag de consulten nuttig voor de informatie over bloedwaarde en ontstekingsreacties en het verder bepalen van mijn weg. Dat werd niet van mij gevraagd en zoals gezegd vertelde ik er ook niet over. De arts in kwestie was gericht op de klachten en ging ervanuit dat die zouden verergeren, daarvoor drukte ze regelmatig op vingers en tenen, liet foto’s nemen etc. Allemaal wat in het protocol bij deze ziekte hoort, denk ik. Dat onderging ik ook iedere keer. Totdat op één van die driemaandelijkse consulten zij vond dat ik meer medicatie moest nemen, de zgn. biologicals. Daar worden goede resultaten mee behaald en zij maakte zich zorgen dat bij mij, ondanks dat ik nog niet zo veel klachten had, de ziekte toch ongemerkt schade aanrichtte. Ik was gericht op het zonder medicatie te kunnen, dus ik zei dat ik dat middel te veel vond, juist omdat ik niet zo veel klachten had. Uiteindelijk ging ze, tegen haar voortvarende manier in, akkoord en hoefde ik alleen maar een extra medicijn te nemen. “Maar”, zei ze er toen dreigend bij, “als de volgende keer je waarden niet naar beneden zijn, dan heb je geen keus, dan moet je aan de biologicals.” Ik kwam gedeprimeerd thuis en heb er een dag over gedaan om te bedenken dat ze echt wel het goede met me voorhad, maar dat er uiteindelijk niet zo veel aan de hand was en dat ik met wat ik deed toch op de goede weg was. Door de aanvaring besloot ik wel dat ik niet meer naar die arts terugging en te zijner tijd wel een tweede mening ging vragen. Dat moment is nog niet gekomen. Nu is mijn manier niet constructief, want zij had mij niet kunnen dwingen (al dacht ik op dat moment echt van wel) en ik heb mezelf van de regelmatige check-ups beroofd. En ik heb best een behoorlijke slinger naar beneden gemaakt, dus ik wil je beslist niet aanraden om hetzelfde te doen. Maar het feit dat ik zo gedeprimeerd was na een gesprek aan deze arts en een dag nodig had om daar van bij te komen was voor mij een teken dat dit niet bijdroeg aan mijn gezondheid. Op de rol van de patiënt kom ik nog terug.

Als we de artseneed bekijken, dan zou het logisch zijn dat artsen de patiënt meer in de behandeling betrekken. Er wordt in sommige ziekenhuizen het planetree model ingevoerd, dus misschien behoort mijn ervaring allang tot het verleden.
Wat zijn jouw ervaringen met artsen? Hebben ze je geholpen of juist extra stress bezorgd?

Jezelf zijn, hoe doe je dat?

dr-seuss-youer-quote (Vandaag ben je jij, dat is waarder dan waar, er is niemand op aarde, die jijer is dan jij.)

Jezelf zijn
Ik houd ontzettend van de boekjes van dr Seuss, ik heb ze in het Engels. De moeilijkheid is dat ze niet zo maar in het Nederlands te vertalen zijn. Ik heb een poging gewaagd, maar ben er niet erg in geslaagd. Alle boekjes zijn helemaal op rijm geschreven, maar het Engels is niet moeilijk. Ik kan je in het bijzonder “Oh, the places you’ll go” aanraden. En dit boekje is wel in het Nederlands vertaald onder de titel “Gefeliciteerd, vandaag is het jouw dag!” Zijn boeken zijn voor kinderen, maar ook voor volwassenen heel leuk om te lezen. Als je je realiseert dat jij jij bent en zelf je weg kunt kiezen. Je kunt dan overal naar toe gaan, waar kun je dan wel niet allemaal terecht komen. Je beleeft ineens nieuwe avonturen en natuurlijk zul je soms bang zijn, zelfs “scared right out of your pants”. Maar dat geeft niet, want jij bent onderweg naar wat jij wilt en zoals alleen jij dat kunt. Het lijkt een simpel verhaaltje, maar het is een avontuur waar niet veel mensen aan durven te beginnen. Want we zijn te bang om de eerste stap te zetten. Opgevoed, zoals Anita Moorjani zegt, op een dieet van angst.

Wat weerhoudt ons ervan om onszelf te zijn?
In de kern gaat het er natuurlijk om dat we bang zijn niet goed genoeg te zijn en door anderen afgewezen te worden. Dat kan gaan over of je wel een naveltruitje aan mag. Als dan de reactie van een tijdschrift-mode-expert is dat je dat beter alleen kunt doen als je een platte buik hebt, ontstaat er meteen een actie (echt gisteren gezien) van mensen die vinden dat er geen regels zijn en dan juist dat truitje gaan dragen. Er zijn natuurlijk ook geen regels, maar waarom zou je deze regel dan bestrijden, daarmee bevestig je het juist.
Wij zijn voor hele dagelijkse dingen bang. Zullen we wel de juiste mode dragen, in de juiste buurt wonen, het mooiste huis hebben, helemaal perfect gestyled, genoeg vrienden hebben op sociale media en genoeg likes. Zijn we wel slank genoeg, leuk genoeg, mooi genoeg? Ik vind het voordeel van mijn leeftijd dat ik een heleboel van die thema’s naast me neer kan leggen. Maar ik ben toch teleurgesteld als ik mijn statistieken zie en dan nog altijd denk dat mijn schrijven beter moet zijn, het onderwerp toegankelijker etc. Maar de waarheid is dat dit bij me past. Dat dit een onderwerp is, waarvan ik veel weet en graag over vertel. Als er dan niet zo veel mensen willen luisteren is het toch jammer. Daar ga ik nog wel mee aan de slag. Misschien leer ik wel voor Google begrijpelijk schrijven.

Wat kun je doen?

  • Accepteer dat je bent wie je bent. Uniek met unieke talenten en mogelijkheden.
  • Stop met vergelijken. Het gras lijkt wel groener aan de andere kant, maar je kunt er eigenlijk niets van zeggen. Een vriendin van mij zegt dat ze eigenlijk niet met iemand anders wil ruilen en eerlijk gezegd geloof ik ook niet dat je daar gelukkiger van wordt. Zelfs nu, nu ik nog lang niet kan doen wat ik wil, is het nog nooit bij me opgekomen dat ik met iemand anders kan ruilen.
  • Maak het beste van wat jij bent en kunt. Als jij houdt van tekenen of taarten bakken, doe dat dan met de meeste aandacht en zorg. Ik betrap me nog vaak op onderschatting van mezelf. Ik denk vaak dat ik niets bijzonders kan. Ik kan van alles wat, maar specifiek? Pas vroeg iemand me of ik geen boek wilde schrijven. Ik zei dat ik dat niet wist. In mijn ogen schrijven mensen zo snel een boek als ze iets hebben meegemaakt. Maar zoveel bijzonders maak ik niet mee. Toen zei ze “Ja, dat denk je. Voor jou is het niets bijzonders, maar dat wil niet zeggen dat het ook echt zo is.” Daar ben ik nog over aan het nadenken.
  • Laat anderen maar praten. Mensen vertellen je zo gauw dat iets een slecht idee is of dat dat niet gaat werken. Als jij ervan overtuigd bent, dat jij het moet doen, laat je dan niet tegenhouden. Negeer het negatieve en vraag ze liever wat zij zouden kunnen doen om je verder te helpen.

Wat zou voor jou het beste om je eigen pad te volgen?

Pleidooi voor onkruid

Wat is onkruid? Een plant waarvan de verdiensten niet zijn ontdekt. – Ralph Waldo Emerson

Onkruid in het nieuws
Zelfs mij is het niet ontgaan dat er de laatste tijd druk wordt geschreven en soms gediscussieerd over onkruid. En vooral over een middel dat onkruid heel gemakkelijk uitroeit. Dat kan niet alleen op de planten worden gespoten, maar ook al in bloembollen is verwerkt. Dat middel blijkt nog schadelijker dan gedacht. Als je er meer over wilt lezen, klik dan hier.
De fabrikanten van deze middelen zijn er natuurlijk niet blij met de negatieve publiciteit en zij laten dat ook horen. En er zijn ook altijd mensen die het daar weer mee eens zijn. Zo las ik van een VVD wethouder dat hij tegen betutteling was en vond dat mensen zelf wel konden uitmaken of zij dat middel wilden gebruiken of niet.
Iedereen zijn mening, kun je dan zeggen en dat moet toch kunnen. Maar in dit geval vind ik het niet kunnen. Eerst vond ik het niet echt een onderwerp voor dit blog, maar ineens realiseerde ik me dat dit wel degelijk de gezondheid van heel veel mensen kan beïnvloeden. Er is nog geen bewijs, maar al wel veel aanwijzingen. En we hoeven niet te wachten totdat het kalf verdronken is, voordat we de put dichten.

Mijn pleidooi
Tot nu toe was een verzorgde tuin een kwestie van geduldig werk. Schoffelen, onkruid wieden en aandacht geven aan wat er groeit en bloeit en ons altijd weer boeit. Nu is het genieten van een tuin bij veel mensen verdwenen. Een tuin staat voor veel ongewenst werk. Daarom hebben de meeste mensen een betegelde tuin. En werken zo mee aan kleine en grote rampen. Iets meer overstromingen, omdat het water niet in de grond kan zakken en veel minder bijen, vlinders, egels etc. Dus we verstoren al het natuurlijke evenwicht. Maar nu komt daar door agressieve bestrijdingsmiddelen nog een stapje bovenop. Ik had het zelf ook niet gedacht, maar ik ga toch een pleidooi houden voor onkruid. Niet dat je het zijn gang maar moet laten gaan, maar wees geduldig. Ik was pas met mijn moeder mijn eigen tuin aan het bijwerken en toen wilde mijn moeder de bodembedekkende geraniums te lijf gaan, want “kind, het is gewoon onkruid”. En het is waar, ze groeien snel en woekeren door de hele tuin. Maar ik vind de roze bloemetjes wel leuk en beter dan het gras wat er anders heel snel tevoorschijn komt.

Geraniums
Geraniums

Toch kun je respect hebben voor de levenskracht en het enthousiasme van onkruid. Ze weten op de kleinste en moeilijkste ondergrond te groeien. Tot schrik van de tegeltuinders zelfs tussen de tegels. Doordat ik niets chemisch tegen het onkruid of de groene aanslag doe, staat mijn tuin ieder jaar weer mooi in bloei. Misschien niet zo mooi als een pas opgeleverde Rob-tuinverbouwing/tuin, maar ik geniet ervan. Nu is zelfs een klimop, die ik 6 jaar geleden geplant heb en na een jaar is doodgegaan, toch weer voorzichtig met een nieuwe loot begonnen. Waarmee ik maar wil zeggen, dat wij soms veel te snel willen ingrijpen en soms helemaal niet weten wat we doen. In mijn tuin kunnen de hommels genoeg nectar uit de bloemen halen. Ik zie er soms vlinders en andere insecten. Ik ben niet op allemaal even dol, maar de natuur is heel goed in staat een evenwicht te bewaren. Sommige huis- tuin- en keukenmiddelen werken heel goed. Bier en zout zijn gemene verdelgers voor slakken. Maar als je iets van sla of broccoli wilt overhouden heb je er baat bij ze te gebruiken.

Hoewel ik niet alle feiten ken over de bestrijdingsmiddelen waar het nu overgaat, denk ik dat je met logisch denken ook een heel eind komt. En onkruid is een van de sterkste gewassen. Als een middel dat kan verdelgen, dat moet er veel meer te lijden hebben. Dat middel komt ook in het grondwater en de sloten terecht. Nu al wordt gewaarschuwd dat in het tuinbouwgebied Westland 85% van het water niet meer aan de norm voldoet. Daar moeten we ons echt zorgen over maken. Want hoewel de meeste mensen de natuur liever zo ver mogelijk van hun huis verwijderd zien, de waarheid is dat wij zonder de natuur niet kunnen overleven.

Voor de consument wordt het al beperkt aangeboden. Nu nog maar hopen dat gemeenten en bedrijven volgen. Een beetje aanmoediging kan geen kwaad. Wat denk jij? Lijkt het je logisch om het niet te gebruiken of kies je liever voor het gemak?

Het verhaal waarin je gelooft

Sometimes the people with the worst past, create the best future. – Umar bin al Khattab (Soms creëren mensen met het slechtste verleden de mooiste toekomst)

Wat is jouw verhaal?

We geloven allemaal dat datgene wat we onszelf vertellen waar is. Het verhaal van een fijne of ongelukkige jeugd, de kansen die je ziet of dat het bij jou juist allemaal niet lukt. En als je dat verhaal lang genoeg voor jezelf herhaalt is het natuurlijk ook waar. Vorige keer schreef ik al dat het uit de weg gaan van het verleden niet helpt om je hiervan los te maken. Maar dat juist het onder ogen zien en een nieuw perspectief aanbrengen kan helpen. Dat kun je je voorstellen zoals je bijvoorbeeld een gebouw waarvan je als kind dacht dat het heel groot was, als volwassene ineens hele normale proporties vind hebben.

Het verhaal van de honden

Of in mijn geval: hoe hele enge en bedreigende honden normale dieren werden. Dit is maar een klein voorbeeld. Maar het werkt in het klein en in het groot min of meer hetzelfde. Ik ga dan uit van een mens met voldoende veerkracht. Het verhaal is als volgt. Ik was ongeveer 3 of 4 jaar. Mijn moeder had me gevraagd om een zakje zwitsal te halen bij een klein winkeltje 2 huizen verder. Die boodschap had ik gedaan en vrolijk huppelend ging ik terug naar huis. Het zakje zwitsal danste vrolijk met me mee. Aan de overkant stonden mensen te praten en ineens kwam er een herdershond op me afgerend. Hij sprong tegen me aan en voor ik wist wat er gebeurde lag ik op de grond. Door mijn gegil en gekrijs ongerust geworden kwam mijn moeder uit huis gelopen en de mensen van de overkant probeerden me ook gerust te stellen. Maar in mijn hoofd had zich de angst voor honden al helemaal vastgezet. Ik was ervan overtuigd dat het de meest gevaarlijke en onberekenbare beesten waren. Dat heeft het fietsen naar school heel lang heel angstig gemaakt. Totdat ik ergens in mijn beter-worden-proces onder hypnose naar die situatie terugging. En toen kon ik zien dat de hond kwispelend op me af kwam om te spelen. Daarna kon ik de angst los laten. Sindsdien zijn ze nog niet mijn beste vrienden, maar zelfs de bakbeesten van mijn zus jagen me geen angst meer aan.

Waarmee ik maar wil zeggen dat ik nog veel langer de angst voor honden had kunnen vasthouden. Dan had ik in alle situaties geprobeerd ze te vermijden. En dan had ik steeds waar ik ook maar heen ging op mijn hoede moeten zijn voor onverwacht te voorschijn komende honden. Door naar de situatie terug te gaan met meer kennis en ervaring dan toen ik zo klein was, kon ik de situatie anders interpreteren en het vanaf dat moment anders doen.

Een nieuw perspectief om je verder te helpen

Hoewel ik nog steeds vind dat je zelf moet kiezen en een psycholoog niet voor iedereen goed voelt, is er wel winst te behalen door een nieuwe zienswijze op een oud verhaal te krijgen. Je hoeft jezelf niet vast te blijven zetten in een eenmaal gevormd verhaal. Als het verhaal heel mooi is, hoef je er niets mee en heb je er ook geen behoefte aan. Maar bijna iedereen heeft wel iets wat een eigen leven is gaan leiden en voor ellende zorgt. Als de ellende je teveel wordt en je eraan toe bent een andere weg in te slaan, ga er dan mee aan de slag. Pak het op jouw manier aan. De manier, die bij je past en waarbij jij je goed voelt.

Een paar suggesties om hier zelf mee aan de slag te gaan.

– Lees het boek “de helende reis” van Brandon Bays en vraag iemand om het script van de fysieke reis met je door te nemen.

– Verdiep je in RET, ontdoe je van het merendeel van de moetens in je leven

– Lees eens iets over de voice dialogue en kijk of dat wat voor je is.

– Lees het boek “de energie van emoties” en doe de ademhalings-oefeningen die daarin staan.

– Of ga in gesprek met je lichaam, bijvoorbeeld aan de hand van het boek “Dialoog met je gezondheid” van dr. R. Dahlke of “Focussen” Eugene Gendlin.

De tijger ontwaakt – Peter Levine, daar zal ik de volgende keer wat meer over zeggen.

Maar de vraag is vooral: ben je eraan toe om je verleden los te laten en zo ja wat past bij jou?

jij kiest

You Chose

You chose.
You chose.
You chose.

You chose to give away your love.
You chose to have a broken heart.
You chose to give up.
You chose to hang on.

You chose to react.
You chose to feel insecure.
You chose to feel anger.
You chose to fight back.
You chose to have hope.

You chose to be naïve.
You chose to ignore your intuition.
You chose to ignore advice.
You chose to look the other way.
You chose to not listen.
You chose to be stuck in the past.

You chose your perspective.
You chose to blame.
You chose to be right.
You chose your pride.
You chose your games.
You chose your ego.
You chose your paranoia.
You chose to compete.
You chose your enemies.
You chose your consequences.

You chose.
You chose.
You chose.
You chose.

However, you are not alone. Generations of women in your family have chosen. Women around the world have chosen. We all have chosen at one time in our lives. We stand behind you now screaming:

Choose to let go.
Choose dignity.
Choose to forgive yourself.
Choose to forgive others.
Choose to see your value.
Choose to show the world you’re not a victim.
Choose to make us proud.”
― Shannon L. Alder

Jij koos

Jij koos
jij koos
jij koos

Jij koos om je liefde weg te geven
jij koos voor het gebroken hart
jij koos ervoor om op te geven
jij koos om door te gaan

Jij koos om te reageren
jij koos je onzeker te voelen
jij koos voor boosheid
jij koos voor terugvechten
jij koos ervoor om hoop te houden

jij koos voor naïviteit
jij koos om je intuitie te negeren
jij koos voor het negeren van advies
jij koos om weg te kijken
jij koos om niet te luisteren
jij koos om in het verleden vast te blijven zitten

Jij koos jouw perspectief
jij koos ervoor anderen de schuld te geven
jij koos voor jouw gelijk
jij koos voor jouw trots
jij koos jouw spelletjes
jij koos jouw ego
jij koos jouw paranoia
jij koos ervoor om te strijden
jij koos jouw vijanden
jij koos de consequenties

Echter, je bent niet alleen. Generaties vrouwen in jouw familie hebben gekozen. Vrouwen in de hele wereld hebben gekozen. We hebben allemaal op een bepaald punt in ons leven gekozen. We staan nu achter je en schreeuwen:

Kies om het te laten gaan
Kies je waardigheid
Kies om jezelf te vergeven
Kies ervoor anderen te vergeven
Kies ervoor jouw waarde te zien
Kies om de wereld te laten zien dat je geen slachtoffer bent
Kies en maak ons trots.

De taal van het lichaam

De taal van het lichaam, vergeet het.
Het lichaam vertelt niks. Gerrit Komrij

De taal van het lichaam herkennen
De meeste mensen denken net als Gerrit Komrij dat het lichaam niets vertelt. En dat we gewoon in ons hoofd kunnen blijven leven. Het lichaam doet dan vanzelf wel wat wij willen. Dus als wij ineens in ons hoofd halen dat we een marathon willen lopen, dan moet dat gebeuren. Hoe slecht we er tot dat moment ook voor hebben gezorgd. We worden zelfs boos, teleurgesteld of gefrustreerd als blijkt dat we daar moeite voor moeten doen. Iedere keer een beetje meer in plaats van in een keer gewoon die 40 kilometer lopen. We zouden eigenlijk een samenwerkingsverband met het lichaam kunnen aangaan. Kijken wat er mogelijk is en hoever goed voelt.
Hoe herkennen we de taal van het lichaam? De eerste stap is te voelen. Voelen wat er zich in het lichaam afspeelt. Waar zit spanning in de spieren? Waar voelt het onprettig? Voel je iets bijzonders of juist helemaal niets? In dat laatste geval heb je een probleem, want niets voelen kan eigenlijk niet. Dan ben je heel ziek, zodat je je er niet meer van bewust bent of dood (dan ben je je echt niet meer bewust van je lichaam). In alle andere gevallen zit je teveel in je hoofd en laat je je lichaam in de steek.
Ik deed eerder de suggestie dat je naar spreekwoorden kunt kijken. Daarin is nog wel een relatie te vinden met een gevoel en waar zich dat in je lichaam bevind.
Nu voeg ik een oefening toe om het contact met het lichaam te herstellen. Kies tenminste 3 momenten op de dag dat je je hele lichaam aandacht geeft. Bijvoorbeeld: hoe voelen de voeten, de enkels, onderbenen, knieën, bovenbenen, billen, buik, rug, borstkast, schouders, armen en handen, nek en schouders, hoofd en gezicht. Je kunt ook een paar keer opstaan en bewust gaan ademhalen. Dan maak je ook even contact met het lichaam.

We zijn gebouwd om te bewegen
Een mens is gebouwd om te bewegen, maar dat hebben we vaak afgeleerd. Ik las pas dat Nederlanders kampioen zitten zijn. We zitten de hele dag, in de auto of de trein, op het werk en ’s avond voor de buis. En al dat gezit komt onze gezondheid niet ten goede. Zelfs voor onze hersenactiviteit is het beter als we wat meer bewegen. Ik heb pas prof. Scherder een pleidooi zien houden voor bewegen als onderdeel van je dagelijkse routine. Ik pleitte eerder voor een manier van ontspannen bewegen. Maar vind vooral je eigen manier om te gaan of te blijven bewegen.

Wat heeft het lichaam nodig?
Het lichaam heeft niet zo’n grote wensenlijst. Toch is het vaak moeilijk om eraan te voldoen. Het lichaam wil graag voedzaam en energierijk eten. Wij kiezen vaak liever voor lekker. Voor veel mensen gaan die twee niet samen. Het lichaam wil graag slapen op zijn eigen ritme. Wij kiezen vaak om net wat langer tv te kijken, nog even de berichten op de telefoon te kijken etc. Dat we daarmee onszelf te kort doen merken we pas de volgende ochtend als de wekker gaat.
Het lichaam wil graag afwisseling tussen actie en ontspanning. In onze volle agenda past wel actie, maar meestal maar heel weinig ontspanning. We staan eigenlijk de hele dag aan. En daar raken we van in de war. Er zijn nu meer arbeidsongeschikten door psychische klachten dan door lichamelijke kwalen. En toch kunnen we niet zien dat we het anders kunnen aanpakken. Want dan wordt het leven wel supersaai nietwaar?

Nog een suikerverhaal

Een verhaal over suiker

Ik zapte bij het tv kijken langs de zenders en stuitte bij Humberto Tan op  Robert Lustig, arts, die zich heel duidelijk uitsprak tegen suikers. Er zijn volgens hem een aantal mythes over gewicht, relatie met ziekte en wat je er zelf aan kunt doen. In zijn ogen zijn suikers de boosdoeners.  Ze zijn verslavend en worden niet gereguleerd, zoals met bijv. tabak of alcohol wel wordt gedaan. En we moeten nu ingrijpen want het heeft grote gevolgen voor onze gezondheid en zelfs de economie. We kunnen het niet overlaten aan het individu als die zo overal en altijd wordt blootgesteld aan deze substantie. Er is veel meer voor nodig. En een van de bedrijven die zich volgens hem dat nu realiseert en er iets aan gaat doen is Mars. We moeten niet zo maar overgaan tot suikervervangers of kunstmatige zoetstoffen. We weten nl. nog niet wat die op de lange termijn doen en of ze niet bijdragen aan het probleem van ‘slanke buitenkant, vette binnenkant’

Meer bewegen, minder eten

Ten eerste is het een mythe dat dik worden aan jezelf ligt en je gewoon meer moet bewegen en minder eten. Want, en dat vermoedde ik al langer, een calorie is niet gelijk aan een calorie. Lijkt wel onlogisch, maar een calorie die je uit frisdrank binnen krijgt, daar heb je eigenlijk niets aan. Brengt je hele interne systeem in de war en levert nauwelijks voedingswaarde. Terwijl bijv. suikers uit fruit wel verteerd kunnen worden doordat ze in vezels zitten. Die calorieën kun je dus wel gebruiken en daar wordt je niet zo maar dik van. Dus voor sommige mensen levert de inspanning meer bewegen minder eten niet genoeg op. Ze moeten nl. heel anders leren eten.

Gewicht en de relatie met ziekte

Ten tweede is er niet altijd een link te leggen tussen overgewicht en chronische ziekte. Natuurlijk hebben veel mensen met overgewicht wel last van bijv. verhoogde bloeddruk of diabetes, maar onder de mensen met normaal gewicht komt dat ook voor. Dus een uiterlijk slank iemand kan net zo goed door de verkeerde voedingsstoffen een ongezonde binnenkant hebben. Hij noemt dit verschijnsel “slanke buitenkant, vette binnenkant”.

Kennis

Ten derde ontbreekt de kennis en toegankelijkheid over gezond eten bij heel veel mensen. We weten gewoon vaak niet meer wat we eten en ondanks de “gezonde keuze” sticker of iets vergelijkbaars worden we nog vaak op het verkeerde been gezet.

Verslavende substantie

Als laatste is suiker verslavend. Daarom doen de producenten van voedsel het graag in hun product. Dan ben je geneigd het meer en vaker te eten. Denk dan bijv. aan ontbijtproducten, kant en klare pastasauzen, soepen of zelfs vleeswaren. Terwijl andere verslavende stoffen aan banden worden gelegd, is dat bij suiker niet het geval. Het is gewoon en we eten er onbewust steeds meer van.

De draad weer oppakken

En natuurlijk wist ik dit al wel. Ik heb er zelfs vaker over geschreven. En ik drink al geen frisdrank, kook meestal met verse producten. Maar toch door de afgelopen periode van weinig bewegen en weinig energie heb ik mezelf toch meer getroost met zoetigheid dan goed voor me is. En door de presentatie van dr. Lustig denk ik dat ik mezelf toch nog betere voeding kan gunnen en het snoepen een tijdje ga laten. Ik ga me weer een tijdje bezig houden met de recepten van “een leven lang fit“. Niet dat zoetigheid helemaal niet meer mag, want zoals deze dokter Lustig aangeeft “Een toetje is geweldig, maar niet als ontbijt”. Hij wees ook op een Nederlands initiatief, Voeding leeft, dat onze relatie met voeding wil verbeteren.

Als het voor jou van toepassing is, doe er dan je voordeel mee.

Gezondheidsgeheim

afbeelding gevonden op http://www.speelsekunst.nl/vriendschap-spreuken/
afbeelding gevonden op http://www.speelsekunst.nl/vriendschap-spreuken/

Gezondheidsgeheim 8, vrienden
Het voorbeeld voor dit gezondheidsgeheim is Sydney Kling. “Ze gelooft dat haar uitgebreide netwerk van vrienden en kennissen haar gezond hield tijdens verschillende banen op uiteenlopende plekken. ….Tijdens haar studie moest Sydney zich in de erfelijkheidsleer verdiepen en ze vermoedt dat haar natuurlijke weerstand dik in orde is, maar ze vraagt zich ook af of ze misschien een sociabiliteitsgen bezit. Sociabel gedrag voedt je zelfrespect, denkt ze, en dat versterkt het immuunsysteem.”

De feiten over vrienden
Geen vrienden kunnen vinden is onderwerp van een uitgebreid onderzoek en er zijn allerlei verklaringen voor aangedragen. “De Amerikaanse stadssocioloog Ray Oldenburg onderscheidt drie plekken die de belangrijkste rol in ons leven spelen. Ten eerste is ’thuis’. In ons huis zoeken we beschutting tegen de buitenwereld en ’thuis’ isoleert ons in plaats van te binden. Ten tweede ‘werk’. Op ons werk ontmoeten we wel veel mensen maar maken we weinig vrienden, omdat iedereen elders woont – en na het werk naar huis vertrekt. Bovendien belemmert onze werksituatie vrijelijke omgang met anderen. Ten derde de ‘informele publieke ruimte’. … In Amerika ontbeert een plek als kroeg of dergelijke, al krijgt het internet daar steeds meer de functie van virtuele kroeg. Uit onderzoek blijkt echter dat face-to-facevriendschappen hechter zijn dan virtuele omdat het toetsenbord intimiteit en wederzijds vertrouwen in de weg staan.”
Verder blijkt ook uit onderzoeken dat mensen die zich gesteund weten door familie en vrienden over een sterker immuunsysteem beschikken en minder vatbaar voor infectieziekten zijn.

Foute vrienden
Je moeder heeft je er waarschijnlijk ook voor gewaarschuwd, maar er bestaan ook foute vrienden. En vrienden beïnvloeden elkaar sterker dan eerder werd gedacht. Zo werd vastgesteld dat als iemand zwaarlijvig werd, zijn of haar vrienden een 57% grotere kans hadden om ook dik te worden. En de omgang met rokers verleidde niet-rokers om ook te gaan paffen, terwijl iemand die gelukkige mensen om zich heen heeft zelf ook een grotere kans heeft gelukkig te zijn.

Vind de juiste vrienden
Dus is het belangrijk om vrienden te vinden. Faceboek etc. lijken het gemakkelijker te maken, maar gemiddeld hebben mensen maar 5 echte vrienden, hoeveel online vrienden er ook zijn. Hier wat tips van Tim Sanders, auteur.

1. Ga uit van je huidige situatie. Knoop de eerstkomende weken minstens twee gesprekjes aan met mensen die je daar nog niet kent.
2. Luister meer dan je praat en toon oprechte belangstelling.
3. Praat over liefhebberijen; daar kun je eerder contact over maken.
4. Bied hulp aan, vooral als anderen er om vragen.
5. Neem gevoelens van anderen serieus.
6. Houd contact en laat het niet verwateren.
7. Klaag met mate.

Bron: Geheimen van mensen die nooit ziek zijn – Gene Stone

Of beantwoord de vraag van dr. Phil. Hoe leuk ben jij om mee om te gaan? Want volgens mij moet je een goede vriend zijn voordat je andere kunt vinden. Wat denk jij?

Herdenken

selfies voor vrijheidhttps://www.omniversum.nl/nieuws/34/_Selfie_voor_de_vrijheid/

Een sympathieke actie, selfie voor de vrijheid. Ik vond deze actie toen ik op zoek was naar een quote over herdenken. Ik heb geen selfie gemaakt, maar ik zou het eerder doen dan me uitspreken tegen iets.
Van moeder Theresa wordt gezegd dat zij nooit mee deed aan een actie tegen iets, maar altijd wel als het voor iets was. Dus geen demonstratie tegen de oorlog, maar wel een voor de vrede.
Dat lijkt me een goede insteek voor de herdenking vanavond. Want voor mij is een oorlog van 70 jaar geleden net zo ver weg als die nu in het Midden-Oosten. Het is vreselijk allebei, maar ik kan er niets mee of voor doen. Ik ben dankbaar voor de vrijheid en alle mensen die zich daarvoor hebben ingezet. Maar ik vind het wat vreemd om te denken dat het nooit meer mag gebeuren, terwijl we het nog steeds zien gebeuren, alleen niet bij ons.

Dus ik wens iedereen vrede en hoop dat veel mensen zich daarvoor willen inzetten.

Hoe wil jij invulling geven aan het herdenken?