Emotie eten?

Je leven begint, waar je comfortzone eindigt.

Functie van eten
Eten dient lang niet alleen om het lichaam van energie te voorzien. Eten kan bijvoorbeeld troosten, gezelligheid bieden, verveling verdrijven en je ongevoelig maken voor ongewenste gevoelens. En dat alles bij elkaar leidt inmiddels tot een wereldwijd probleem van welvaartsziekten.

Voorbeeld uit het programma Obese
Ik kijk af en toe naar het programma Obese. De laatste keer zag ik een jonge vrouw van 27, Nyla. Ze woog bijna 200 kilo. Zij kon in het begin van het programma in een restaurant doodleuk 5 kilo rivierkreeftjes bestellen. En ze at ze ook allemaal op!! Daar moet je natuurlijk wel voor in Amerika zijn, want hier kennen we zulke porties nog niet. Maar goed, ze had hulp gevraagd en in de vorm van het programma en Chris, de trainer, gekregen. Vanaf dat moment begon haar verzet. Tegen de verandering, tegen het loslaten van het vertrouwde, tegen het loslaten van haar eigen comfortzone. In die zin liet zij zien waar iedereen tegen vecht als er onverwachte of zelfs verwachte uitdagingen op zijn of haar pad komen. Op een bepaalde manier saboteerde zij haar eigen vooruitgang. Als ze met dat feit in de vorm van een pizzadoos werd geconfronteerd, riep ze vertwijfeld uit: maar ik weet het nu niet, ik mag niets, ik heb niets wat ik kende. Wat moet ik doen? Het was inderdaad afgelopen met totaal murw eten, ongelimiteerd volstoppen en dus ging ze meer voelen. Gevoelens, waarvan ze wel wist dat ze had, maar al heel lang op een negatieve manier bij haar leven vond horen. Zij liet voor mij goed zien hoe moeilijk het is de controle los te laten en toe te laten ongemakkelijk te zijn. Ze zei aan het begin dat ze er alles aan wilde doen om het gewicht te verkiezen. Aan het eind gaf ze commentaar op haar uitspraken van het begin door te stellen dat “zij (haar ik van een jaar eerder) geen idee had waar ze over sprak”.

Anders doen dan je deed
Ik denk dat dat voor iedereen geldt die met zijn uitdagingen aan de slag gaat. Je weet niet wat je ervoor moet doen en hoe je soms moet worstelen om weer boven te komen. Als je ervoor staat kun je alleen maar doen wat je op dat moment kan. Hopelijk wordt je uitgedaagd en begeleid om net een stapje verder te gaan. Want alleen maar houden wat je hebt, kan geen verandering teweeg brengen. Dan krijg je ook wat je altijd kreeg. Het moeilijke is dat je moet loslaten voordat je weet wat het nieuwe is. Want hoe weet je dan of je op de juiste weg bent? Het gaat altijd over meer dan je oorspronkelijke probleem. Er verandert dus ook veel meer dan in dit geval het voedingspatroon.
Wat betekent eten voor jou? Heb jij moeite hebt met minderen van bepaalde voedingsmiddelen? Hoort eten bij een bepaalde gelegenheid? Bij een bepaald gevoel? Een gewoonte? Wat denk je dat er gebeurt als je met die gewoonte zou stoppen?

Voedingsadviezen bij ziekte

Wil je patiënt zijn of leerling – drs J.R. Tisscher, reumatloog

Voedseladviezen bij reuma
Voor de invloed van voeding op reumatische klachten zijn er heel veel adviezen te vinden. En hele tegenstrijdige. Net als bij de diëten om af te vallen, gaan ze ook allemaal van verschillende theorieën uit. Bovenstaande quote vond ik op de website van drs Tisscher. Hij stelt dat reguliere behandeling slechts een gering percentage patiënten daadwerkelijk helpt. En dat de klachten door voedingsadvies veel gerichter zijn aan te pakken. Maar iedereen heeft de keus. Als ze patiënt willen zijn, gebruikt hij alleen wat hij op de universiteit heeft geleerd. En als iemand leerling wil zijn, dan kijken ze samen waar mogelijke oplossingen zijn. Zie verder op http://poly-artrose.nl/artikelen/voeding/reuma-is-vooral-een-voedingsprobleem/. Dat vind ik wel een mooie benadering.

Boosdoeners in voedsel
De eerste categorie boosdoeners zijn volgens veel diëten suiker en wit meel. Suikers zijn voor het lichaam niet nodig zijn en zorgen alleen maar voor een snelle afgifte van energie en daarna meteen voor een daling in de energie (bloedsuikerspiegel). Bovendien zouden suikers ook verantwoordelijk zijn voor ontstekingsreacties in het lichaam. Dus voor mensen met chronische ontstekingen waard om goed te bekijken. Een tweede categorie (maar hierover bestaat geen consensus) zijn eiwitten en vooral uit dierlijke producten. Reumatologen raden meestal rood vlees af. En inmiddels wordt ook melk onderzocht op effecten op reumapatiënten. Op zich is reuma natuurlijk een eiwit-probleem. De eiwitten zijn de informatiedragers in het lichaam en die dragen steeds de boodschap gevaar, dus ontsteking, met zich mee. En door het defect houden ze daar niet meer mee op. In een gezonde situatie gebeurt dat wel. Dus op zich dat eiwitten worden onderzocht lijkt me niet raar.
De derde categorie zijn E-nummers, bewerkte voedingsstoffen, kunstmatige suikers en kleurstoffen, gehydrogeneerde vetten en fructose-glucosestroop. Allemaal producten die voor fabrikanten aantrekkelijk zijn om in producten te stoppen om ze langer houdbaar te maken en/of goedkoop zijn. Maar waar eigenlijk geen consument om vraagt of weet wat het in het lichaam doet. Deze categorie lijkt me ook logisch om kritisch te bekijken als het lichaam helemaal uit balans is.
Voor alles geldt probeer het een tijd uit en benader het zo wetenschappelijk mogelijk. Probeer niet alles tegelijk. En als je niet weet waar te beginnen zoek hulp. Er is een blog `Doel: Genezen van reuma` waar tips en adviezen worden gegeven. Typ de zoektermen “voedingsadviezen bij reuma” en je kunt kiezen uit een lijst met mogelijkheden.

Voeding

024Voeding is je medicijn – Hippocrates

Voedsel als bron van energie
Het lichaam reageert op wat er om ons heen gebeurt, maar natuurlijk ook op wat het te verwerken krijgt. Ons lichaam is een kleine chemische fabriek, waarbij verschillende processen gelijktijdig plaatsvinden. Het voedsel dat wij eten kan een positieve bijdrage of een verstorende werking op die processen hebben.

Fruit en groente op het menu?
Er is volgens mij niet een juist dieet voor iedereen. Er zijn heel veel theorieën over. Iedereen die ooit een dieet heeft gevolgd of dat gewoon van huis uit heeft meegekregen, weet dat groente en fruit elke dag in het menu horen. Tegenwoordig zijn er zelfs supplementen als je dat niet elke dag lukt. Maar waarom zou het eigenlijk niet lukken? Een appel of banaan kan altijd mee onderweg en hebt er niets voor nodig om het te eten. Je hoeft het niet te schillen, mag natuurlijk wel. En toch lukt het veel mensen toch niet. Ik denk dat het met smaak niets te maken heeft, niet met hoe we ons voelen na het eten ervan, maar opnieuw weer met onze fantasie. Een appel of banaan is zo gewoon en als we de reclame moeten geloven is er zoveel meer dat eigenlijk niet mag ontbreken. Hetzelfde geldt voor de hoofdmaaltijd. Maar 3 minuten wachten en ping, het eten is klaar. Of eerst schillen, hakken, snijden, roeren, proeven, kruiden toevoegen, mischien wel 20 minuten wachten en dan pas eten. Je ziet gelijk al het probleem. Tijd. We hebben teveel te doen in te weinig tijd en dan is het heel gemakkelijk als je een kortere weg kunt nemen. Daar kan de slogan “an apple a day keeps the doctor away” niet tegenop.

Echt eten
Maar dan nu het goede nieuws. Als je ziek wordt heb je weer heel veel tijd en dan kun je jezelf de luxe gunnen om weer echt eten te eten. Eten waarvan je je goed gaat voelen. Probeer eens nieuwe recepten voor bekende ingrediënten en je zult je zelf verbazen. Ik zag in de Allerhande van AH dat volgende keer de recepten van Yotam Ottolenghi in het zonnetje worden gezet. Ik heb een aantal van zijn recepten uit het kookboek Plenty gemaakt en echt verrukkelijk! Ga op zoek naar voedsel waar jij je goed bij voelt. Bedenk dat je doezelig en loom voelen na een maaltijd niet een positieve indicatie is.

Mind over body?

Wat achter ons ligt en wat voor ons ligt, zijn slechts kleine aangelegenheden vergeleken met wat in ons ligt. ~Ralph Waldo Emerson

Alles begint met een gedachte
Dat alles begint met een idee wordt in het algemeen wel als gemeengoed geaccepteerd. De grootste gebouwen zijn gerealiseerd omdat iemand een idee had van wat er zou kunnen. Reizen naar de maan waren nooit ondernomen als niet iemand had bedacht dat dat wel een goed idee zou zijn. Dus we accepteren dat we met onze denkkracht heel veel kunnen realiseren. Nog net geen echte bergen kunnen verzetten, maar verder is er niet veel onmogelijk. Behalve wanneer het op ons eigen lichaam aankomt. Dan kunnen wij er niets aan doen en alleen aan de dokter vragen “maak mij beter”.

Mind over body?
Er wordt sinds 2011 wel onderzoek gedaan naar “the iceman” Wim Hof. Hij beweert nl. dat hij geleerd heeft zijn hartslag, bloeddruk en temperatuur zelf te kunnen regelen ongeacht de omstandigheden. Daarvoor heeft hij extreme experimenten uitgevoerd. “Hij beklom blootsvoets besneeuwde bergen, liep op blote voeten een hardloopwedstrijd boven de poolcirkel en stond ruim zeventig minuten in een bad met ijsklontjes. Wim Hof strijdt al jaren voor medische erkenning. Hij wil bewezen zien dat hij zijn immuunsysteem kan beïnvloeden, iets dat door de wetenschap voor onmogelijk wordt gehouden. Het wetenschappelijk onderzoek naar Wim Hof, beter bekend als The Iceman, heeft opmerkelijke resultaten geboekt, stellen wetenschappers van het UMC St Radboud”. bron Gezond 24.

Beperkende gedachten over het lichaam?
Stel je eens voor dat hij mensen technieken kan leren waardoor auto-immuunziekten door henzelf kunnen worden behandeld. Dat zet dan het hele medische denken tot nu toe op zijn kop. En stel je eens voor wat voor mogelijkheden en vrijheid dit mensen weer zal geven. Dan kunnen zij de vraag “maak mij beter” veranderen in “leer mij gezond te blijven”. Als hij klaar is voor zijn eerste groep studenten meld ik me meteen aan. Maar meer nog dan ik nieuwsgierig ben naar zijn technieken zou ik het geweldig vinden als iets wat wetenschappelijk voor onmogelijk wordt gehouden toch bewezen kan worden. Want volgens mij is alleen al het feit dat wij geloven dat iets niet kan, voldoende om het niet te proberen. Probeer eens te achterhalen door welke beperkende gedachten jij je laat leiden. En ben je bereid ze te onderzoeken?

Tussen de oren

Iedereen heeft wel een trauma. Als hij maar wil. – Paul van Vliet

Weerstand tegen de psychische component van ziekte
Ik blijf nog even bij de psychische component van ziekte. Juist omdat dit vaak zo stellig wordt uitgesloten. Ik weet nog heel goed dat het boek van Louise Hay “Je kunt je leven helen” uitkwam. En ik herinner me de reactie begin jaren ’90 o.a. van Karin Spaink. In haar boek “het strafbare lichaam” gaat ze heel stellig alle suggesties dat ziekte iets te maken heeft met hoe je denkt en bent uit de weg. Op internet vond ik de volgende quote van haar “niet ik ben ziek, mijn lichaam is ziek”. Dat geeft duidelijk aan dat zij een lichamelijke klacht alleen op het lichamelijke niveau wil laten. En dat willen veel mensen. Prima. Maar het past niet bij mij. Dus ik ga toch even verder op de theorie van de “orenmaffia”.

Heb je schuld aan je ziekte?
Een groot misverstand is dat je schuldig bent aan je ziekte of het niet beter worden. Dat wordt volgens mij door niemand beweerd. En verder wordt je door positief denken niet beter. Zomaar positief denken, betekent het ontkennen van de situatie die er is en daardoor maken we onszelf in de war. Elke onevenwichtigheid in ons, emotioneel, rationeel, etc. wordt door het lichaam (of soms door de psyche) naar buiten gebracht. Als je ziek wordt wil de klacht je wijzen op een onevenwichtigheid die jij niet onder ogen kon of wilde zien. Ik zei altijd dat ik geen jeugdtrauma’s had en verder ook een heel gewoon leven. In mijn jeugd waren er wel 2 gebeurtenissen, die traumatisch hadden kunnen zijn, maar ik had daar geen herinneringen aan. Dus ik wist wat er was gebeurd en heb dat altijd als feit aangenomen. Ik wist niet dat gevoel, van iets wat te groot voor je is op dat moment, afgesloten kon worden. Toen ik begon met mijn psyche te onderzoeken kwam ik erachter dat het voor mij als klein kind wel degelijk heel traumatisch is geweest. En dat je systeem om te overleven een manier vindt om dat niet meer te voelen. Het duurde heel lang voordat ik weer bij dat gevoel kon. Daarvoor hoefde ik dezelfde situatie niet nog een keer te beleven. Doordat ik ouder ben was er afstand tot de situatie en hoefde ik er niet naar te kijken zoals een kind van 3 jaar doet. En ik kon zien dat ik als 3-jarige onjuiste conclusies heb getrokken. Door het gevoel te herkennen en te erkennen kon ik dat deel helen. Dus ook al heb je geen zichtbare trauma’s, wees open voor alle sporen. En juist als je weet dat er iets gebeurd is, en je hebt er totaal geen herinneringen aan, zoek dieper.

Heeft het denken effect op het lichaam?

Een gezonde geest in een gezond lichaam – spreekwoord

Tussen je oren
Met de afgelopen stukjes begaf ik me al op glad ijs. En vandaag wordt het ijs nog gladder. Ik ging al uit van het feit dat het lichaam niet op zich staat. En dat het in staat is te reageren op onze stemmingen en emoties. Vandaag voeg ik daar ook nog het hoofd aan toe. Ik weet dat veel mensen helemaal die richting niet op willen en dat is hun goed recht. Toch vind ik dat ik er hier wat over moet zeggen. Want voor mij is het onbegrijpelijk om dat deel uit te sluiten. Ik was zelf ook verbaasd toen mijn huisarts mij aanraadde om een psycholoog te bezoeken. Er was eigenlijk geen normaler mens dan ik! Dus hoewel ik eerst dacht dat hij zich vergiste heb ik wel naar het advies geluisterd. En ik kwam er achter dat ik wel een heel sterk brein heb, maar dat ik emotioneel toch wel een en ander kon bijleren. Dus voor mij een waardevolle aanvulling. Later in de coachingsopleiding heb ik daar nog meer over geleerd. Dus het uitsluiten dat iets “tussen de oren zit” helpt je niet in je zoektocht om beter te worden. Dan moet je echt alle sporen durven na te gaan.

Wat heeft het denken te maken met je klachten?
Waarom er zo’n lading op het psychische deel zit? Het heeft vast te maken met in controle willen zijn. Je wilt doorgaan voor een weldenkend rationeel mens en niet voor een kneus. En wat heeft dat nou te maken met een fysieke aandoening? Dat is al helemaal uitgesloten. Het is ook niet dat iemand bewust iets doet om ziek te worden of bewust iets om het beter worden te vertragen. Zolang we niet bewust zijn, kan een emotie in ons blijven woekeren totdat het lichaam niet anders kan dan het naar buiten brengen. Ik spreek weleens mensen die denken er goed aan te doen om ellende, die hen ooit is overkomen, alleen voor zichzelf te houden. Ze beschrijven het als “er zit een deksel op en het is alleen van mij”. En denken dan dat het klaar is. Netjes opgeborgen en onder controle. Want als de deksel van de put zou worden gehaald, dan denken ze het niet aan te kunnen. En het lichaam is zo eerlijk dat het toch naar voren brengt wat opgelost moet worden. Voor iedereen die zo’n geheime put in zichzelf heeft, raad ik aan om er mee aan de slag te gaan. Je hebt het nl. al overleefd. Het is in je verleden gebeurd. Het kan je niet meer schade toebrengen als je het uit. Maar des te meer als je het in en voor jezelf verborgen houdt.

Wat zegt het spreekwoord?

Hij heeft zijn arm in een nutella – Aardenwerk reclame

Spreekwoorden en het lichaam
Ook al zijn wij een groot deel van de betekenis van de lichamelijke signalen vergeten, in onze taal zijn ze nog wel te vinden. Misschien zijn we daar ook de diepere betekenis van vergeten en worden ze verhaspeld zoals hierboven. Ik vond via Google 36 spreekwoorden en uitdrukkingen die `handen` bevatten. Op http://www.jananneloonstra.nl/p-ingez_sprwgez.html staan spreekwoorden en gezegden gerubriceerd op lichaamsdeel. Ik gebruik er hier maar een paar.

Wat heb je op je lever?
Je bent met handen en voeten gebonden.
Dat ligt zwaar op de maag.
Iets is moeilijk te verteren.
Je zit met je handen in het haar.

Onderzoek of het spreekwoord voor jou waar is
Je kunt je onderzoek vervolgen door te kijken of er over jouw klacht een spreekwoord of gezegde is. Hoe dit kan werken, kan ik het beste uitleggen met een voorbeeld van mezelf. Mijn polsen waren redelijk onbeweeglijk geworden. En dan kun je bij spreekwoorden bijvoorbeeld denken aan “iemand die alle touwtjes strak in handen wil houden” of “iemand die moeilijk de teugels kan laten vieren”. De betekenis is dan “zoveel mogelijk in controle zijn” en “moeilijk een minder streng beleid voeren”. Dat herkende ik bij mezelf wel. Ik was er altijd van overtuigd dat ik het moest doen, anders kwam het niet goed en het moest ook op mijn manier. Ik heb later geleerd dat die overtuigingen op zijn hoogst maar een gedeeltelijke waarheid zijn. Het spreekwoord geeft een aanwijzing over wat de lichamelijke klacht je wil zeggen. Dus zoek een spreekwoord dat bij jouw klacht hoort en kijk of er iets van waarheid in schuilt.